دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ریشهری، محمد - الصفحة ٣٣ - ٤/ ٢ شناخت كنه ذات خدا
٥٠٣٠. امام على ٧ در حال خطاب به خداى عز و جل: هيچ نگاهى به تو نمىرسد، و هيچ چشمى تو را نمىبيند. نگاهها را تو در مىيابى، و كارها را تو بر مىشمارى.
٥٠٣١. امام على ٧ در وصف خداى عز و جل: اوهام بر او واقف نمىشوند تا او را سايهاى تمثيلى تصوّر كنند، و ديدهها او را درك نمىكنند تا با جابهجايىِ ديدهها، [از ديدهها] پنهان شود... نگاهِ چشمها از درك او باز مانده، و اوهام آفريدگان، از دستيابى به اوصافش كوتاه شده است.
٥٠٣٢. امام على ٧ در وصف خداى عز و جل: به خاطر بزرگى عظمتش، ديدهها به او نمىرسند؛ چرا كه پردههايى بر ديدگان افكنده كه در وجودش نفوذ پيدا نمىكنند، و حجابهاى ويژهاش از [شدّت] استوارى، در راه [دستيابى به] آن صاحب عرش نمىشكافند. اوست كه همه كارها با خواست او انجام مىپذيرد.
٥٠٣٣. امام على ٧: هر چيزى كه چشم و نگريستن، آن را فرا گيرد، مخلوق است، و هر مخلوقى نيازمند خالق.
٤/ ٢ شناخت كُنه ذات خدا
٥٠٣٤. امام على ٧ خطاب به خداوند عز و جل: اوهام از تفسير صفاتت، خسته شده، و خِردها در رسيدن به كُنهِ عظمتت ناتوان گرديدهاند ... و آرايههاى زبانها در برابر آن، فرو ماندهاند و در اين وادى، تدبير، در ستودنهاى گوناگون، گمراه شده است. هر كس در اين باره بينديشد، انديشهاش شكست مىخورَد و با خِردى بهتزده و