ابليس را تعصّب فرا گرفت، و تيره‌بختى بر وى غلبه كرد و آفرينش خود را از آتش، مايه عزّت پنداشت و آفريده از خاك را خوار شمرد. خداوند، مهلتى به او داد تا براى خشمش استحقاق پيدا كند، و گرفتارى‌اش كامل گردد، و وعده‌اى كه داده بود، انجام شود و فرمود: «تو از مهلت‌يافتگانى تا روز [و] وقت معلوم».

آن‌گاه، خداوند عز و جل، آدم ٧ را در سرايى سرشار از آسايش و نعمت جاى داد و جايگاه او را در آن، ايمن گردانيد، و از ابليس و دشمنى او برحذرش داشت.

دشمن آدم ٧ بر او به خاطر اقامتگاه و همراهى نيكان، حسد ورزيد و او را فريب داد، و او يقين را به دو دلى، و استوارى را به سستى فروخت، و سپس شادمانى را با ترس، و فريب خوردن از ابليس را با پشيمانى جايگزين كرد.

آن‌گاه، خداوند سبحان، راه توبه را براى او هموار ساخت، و كلمه رحمت را به او القا كرد، و بازگشت به بهشت خود را به او وعده داد، و او را به سراى گرفتارى و محلّ زاد و ولد فرزند، فرو فرستاد.

٥٣٢١. امام على ٧: آن‌گاه كه خداوند، زمينش را آماده ساخت، و فرمانش را به اجرا گذاشت، آدم ٧ (گزيده آفريدگانش) را برگزيد، و او را نخستينِ آفريدگان خود قرار داد و در فردوس خويش جاى داد، و در آن‌جا خوراكى‌هاى گوناگون برايش فراهم آورد، و آنچه او را از آن برحذر داشته بود، به وى سفارش كرد، و به او فهماند كه اقدام به آن، گام نهادن در نافرمانى او و به خطر انداختن منزلت خويش است؛ ولى او بر چيزهايى كه خداوند از آنها نهى كرده بود، اقدام كرد چنان كه خداوند از پيش مى‌دانست.

و خدا پس از توبه آدم ٧، او را فرود آورد تا او با نسل خود، زمين خدا را آباد كند، و خداوند، حجّت خود را به وسيله او بر بندگانش به‌پا دارد.

٥٣٢٢. امام على ٧‌ در ويژگى آفرينش آدم ٧ از خاك: اگر خدا اراده مى‌كرد كه آدم ٧ را از نورى بيافريند كه روشنايى‌اش ديده‌ها را بربايد، و زيبايى آن، عقل‌ها را حيران سازد، و يا از عطرى بيافريند كه بويش جان‌ها را در چنگ گيرد، چنين مى‌كرد، و اگر چنين مى‌كرد، گردن‌ها در برابر آدم، فرو مى‌افتادند، و آزمايش آن براى فرشتگان، آسان‌تر مى‌شد؛ اما خداى سبحان، بندگانش را به چيزى از آنچه كه اصل آنها برايشان مجهول است، مى‌آزمايد تا نيكوكار و بدكار با آزمايش از يكديگر متمايز شوند، و گردنكشى و خودخواهى را از ايشان دور سازد.