دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٥٩ - باب اول آغاز آفرينش و آفرينش آسمانها

پيوند خورد، و پس از بسته شدن درهاى آن، آن را گشود، و از شهاب‌هاى روشن، نگهبانانى بر گذرگاه‌هاى آن نهاد، و به قدرت خود، از لرزش آن در فضاى شكافته، نگاهش داشت.

و به آسمانْ فرمان داد كه به فرمان او گردن نهد و بِايستد، و خورشيدِ آن را نشانى قرار داد كه روزش را روشن سازد، و ماه را نشانى كه تاريكىِ شب را از بين ببرَد، و آن دو را در منزلگاه‌هايشان روان ساخت، و حركت آن دو را در خانه‌هاى معيّن، قرار داد تا به آن دو، شب و روز، از هم تميّز پيدا كنند و شمار سال‌ها و حساب‌ها با جابه‌جا شدن آن دو، دانسته شود.

آن‌گاه، در فضاى هر آسمان، فلكِ آن را بياويخت، و از دُرهاى تابنده و ستارگان درخشان، آن را آذين بست، و با شهاب‌هاى تيز، به گوشْ ايستادگان را برانْد، و ستارگان را به گونه‌هاى گوناگون، روان ساخت: ثابت‌ها را ثابت، روندگان را روان، و نيز بالا رونده‌ها، و فرود آينده‌ها، و نحس‌ها و سعدهاى آنها را.

٥٢٩٨. امام على ٧‌ از سخنرانى‌اى درباره توحيد كه در آن، آفرينش آسمان‌ها را شرح مى‌دهد: از جمله گواهان بر خلقت او، آفرينش آسمان‌هاى پابرجاى بدون ستون و برپاى بدون تكيه‌گاه است. آنها را فرا خوانْد و آنها، سر به فرمان و گردن‌نهاده و بى‌هيچ درنگ و سستى، پاسخ دادند، و اگر اقرار آنها به پروردگارى او و گردن نهادنشان بر اطاعت او نبود، آنها را جايگاه عرش خود، محلّ سكونت فرشتگانش، و جايگاه بالا رفتن سخن پاك و عمل شايسته بندگانش قرار نمى‌داد.

ستارگان آسمان را نشانه‌هايى قرار داد تا گمگشتگان، در رفت و آمد در وادى‌ها، بِدانها راه جويند. پرده‌هاى شب تاريك، مانع نور آنها نشدند، و پوشش‌هاى تيره سياه، نتوانستند درخشش نور ماه را كه در آسمان‌ها گسترده است، برگردانند.

٥٢٩٩. امام على ٧‌ خطاب به خداى عز و جل: هر كس دل خويش را فارغ كند و انديشه‌اش را به كار گيرد، تا بداند چگونه عرشت را به پا داشته‌اى و آفريده‌هايت را آفريده‌اى و