دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٤٥ - باب هفتم مجموعه نامها و صفات

از چيزها جداست، نه بر پايه اختلاف مكان‌ها، و در آنهاست، نه بر روش آميخته بودن، و آنها را مى‌داند، نه به وسيله ابزارها ابزارهايى كه دانستن، جز با آنها ممكن نيست، و بين دانش او و دانسته‌اش، علم غير او واسطه نيست، تا با آن به آنچه مى‌داند عالم باشد.

اگر گفته شود: «بود»، بر پايه ازلى بودن وجود است، و اگر گفته شود: «همواره هست»، بر پايه نفى عدم است.

٥٢٩١. امام على ٧: سپاسْ خدايى را كه از امور پوشيده آگاه است، و نشانه‌هاى آشكار، بر او دلالت مى‌كنند، و [ديدنش‌] براى ديده بينا ناممكن است. نه ديده آن كه او را نديده، منكرش شده است، و نه دلِ آن كه او را اثبات كرده، او را ديده است.

در برترى، پيشى گرفته است، و هيچ چيزى برتر از او نيست. و در قرب، نزديكى جُسته است و هيچ چيزى از او نزديك‌تر نيست. بلند مرتبه بودن او، او را از آفريده‌هايش دور نساخته، و نزديك بودن او، آنان را با او هم‌مكان نگردانيده است.

خِردها را بر تعيين اوصاف خويش آگاه نساخته، و آنها را از شناخت بايسته خويش در پرده نگاه نداشته است. او كسى است كه نشانه‌هاى هستى بر اقرار دل منكران به او، گواهى مى‌دهند. او از آنچه كه تشبيه كنندگان و منكران مى‌گويند، بسيارْ برتر است.

٥٢٩٢. امام على ٧: به چيزها نزديك است، بدون آن كه بپيوندد، و از آنها دور است، بدون آن كه جدا شود. گوينده است، نه با انديشيدن. اراده كننده است، نه با خواهش و قصد. سازنده است، نه با دست. لطيفى است كه به پوشيدگى توصيف نمى‌گردد. بزرگى است كه به ستمگرى وصف نمى‌شود. بينايى است كه به داشتن حسّ بينايى، توصيف نمى‌شود؛ مهربانى است كه به دلسوزى وصف نگردد. به خاطر عظمتش سرها در برابرش فرو افتاده‌اند، و از بيمش دل‌ها بى‌قرارند.