٥٢٩٣. امام على ٧: سپاسْ خدايى را كه حالى از او بر حالى پيشى نگرفته است تا اوّل باشد، پيش از آن كه آخر باشد، و آشكار باشد، پيش از آن كه پنهان باشد. آنچه جز او واحد ناميده شود، [به معناى‌] اندك و تنهاست، و هر عزيزى غيرِ او خوار است، و هر قدرتمندى غيرِ او ناتوان است، و هر مالكى غيرِ او، خود، مِلك ديگرى است، و هر دانايى غير او آموزنده دانش است.

٥٢٩٤. امام على ٧: خدايى جز خداوند يكتا نيست كه شاكرِ فرمانبرِ خويش است، و مهلت‌دهنده به شركْ ورزنده خود. در عين دور بودن، نسبت به آن كه او را مى‌خوانَد، نزديك است، و در حقّ آن كه به سايه‌اش پناه بَرد و به ريسمانش چنگ زند، نيكْ‌رفتار و مهربان است.

و خدايى جز خداوند يكتا نيست؛ پاسخگو به هر آن كس كه با صدايى آهسته صدايش كند؛ شنونده هر كس كه با نهان‌ترين نَجوايش با او مناجات كند؛ مهربان با آن كه براى گشايش اندوهش به او اميد دارد؛ نزديك به آن كس كه براى رهايى از رنج و غم خود، او را مى‌خوانَد.

و خدايى جز خداوند يكتا نيست؛ بردبار نسبت به آن كه در [فهم‌] آياتش به كژراهه مى‌رود و از آيات روشن او روى بر مى‌تابد و در هر حالت، به انكارش مى‌پردازد.

خداىْ بزرگ‌ترين است، چيره بر اضداد، فراتر از داشتن همگون، تنها در منّت نهادن بر همه بندگان.

خداىْ بزرگ‌ترين است، پوشيده در عظمتِ ملكوت و عزّت، تنها در جَبَروت و قدرت، آراسته به كبريا و عظمت.

خداىْ بزرگ‌ترين است، ستوده به خاطر دوام پادشاهى‌اش، و چيره به سبب دليل روشن و برهان و [به سبب‌] تحقّق بخشيدن اراده [اش‌] در هر وقت و زمان.

٥٢٩٥. حلية الأولياء به نقل از نعمان بن سعد: من در كوفه، در دار الحكومه، خانه على بن ابى طالب ٧ بودم كه نَوفل بن عبد اللّه، وارد شد و گفت: اى امير مؤمنان! بيرونِ در، چهل نفر از يهوديان ايستاده‌اند.

على ٧ فرمود: «آنان را نزد من آوريد».

هنگامى كه نزد وى آمدند، به وى گفتند: اى على! اين پروردگارت را كه در آسمان است، براى ما توصيف كن كه چگونه است؟ چگونه بوده است؟ از كى بوده؟ و بر روى چه چيزى است؟

على ٧، آرام نشست و فرمود: «اى يهوديان! از من بشنويد و در انديشه اين نباشيد