كاسه‌اى برداشتم تا آب بردارم و در مشك بريزم ناگهان ديدم از آسمان چيزى مانند زنجير فرود آمد و مى‌گفت مرا آب بده الآن، الآن مى‌ميرم سر بلند كردم و كاسه را بلند نمودم تا به او بدهم ديدم مردى است كه در گردن او زنجيرى است همين كه خواستم قدح را به او بدهم از من جدا شد و رفت تا به خورشيد چسبيد بعد من شروع كردم به آب برداشتن براى مرتبه دوم آمد و فرياد زد. عطش عطش مرا آب بده كه مردم باز قدح را بلند كردم تا به او آب دهم از من جدا شد تا به خورشيد چسبيد اين كار را سه مرتبه تكرار نمود سر مشك را بستم و آبش ندادم. پيامبر اكرم ٦ فرمود او قابيل پسر آدم بود كه برادر خود را كشت و اين معنى آيه‌ وَ الَّذِينَ يَدْعُونَ مِنْ دُونِهِ لا يَسْتَجِيبُونَ لَهُمْ بِشَيْ‌ءٍ إِلَّا كَباسِطِ كَفَّيْهِ إِلَى الْماءِ.

آيه‌ وَ لِلَّهِ يَسْجُدُ مَنْ فِي السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ طَوْعاً وَ كَرْهاً وَ ظِلالُهُمْ بِالْغُدُوِّ وَ الْآصالِ‌ فرمود شبها است گفت ظل مؤمن به دلخواه خود سجده مى‌كند ولى ظل كافر از روى اكراه سجده مى‌نمايد و آن سجود نمو و حركت و زيادت و نقصان آن چيز است.

و در روايت ابى الجارود از حضرت باقر ٧ است‌ وَ لِلَّهِ يَسْجُدُ مَنْ فِي السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ‌ فرمود اما كسانى كه سجده مى‌كنند از ساكنان آسمان به دلخواه خود ملائكه هستند و كسانى كه در زمين بر تربيت اسلام متولد شده‌اند آنها نيز به دلخواه خود سجده مى‌كنند و كسانى كه از روى اكراه سجده مى‌كنند آنهائى هستند كه به اجبار اسلام را پذيرفته‌اند اما كسى كه سجده نمى‌كند ظل او سجده مى‌كند در هر صبح و شام.

آيه‌ هَلْ يَسْتَوِي الْأَعْمى‌ وَ الْبَصِيرُ يعنى آيا مؤمن و كافر مساوى هستند أَمْ هَلْ تَسْتَوِي الظُّلُماتُ وَ النُّورُ ظلمات كفر است و نور ايمان است آيه‌ أَنْزَلَ مِنَ السَّماءِ ماءً فَسالَتْ أَوْدِيَةٌ بِقَدَرِها يعنى باران از آسمان فرو فرستاد هر نهرى به اندازه گنجايش خود آبگيرى كرد بزرگ به اندازه خود و كوچك به قدر گنجايش خويش.

آيه الله‌ أَنْزَلَ مِنَ السَّماءِ ماءً منظور اينست كه خداوند حق را از آسمان نازل نمود اما دلها و قلبها آنها را به هواى نفس خويش گرفتند صاحب يقين به مقدار يقين خود و مشكوك به اندازه شك خويش هواى نفس باطل بسيارى را برداشت و آب حق و حقيقت است و نهرها قلب‌ها است و سيل همان هوى است كف همان باطل است و زيور و متاع حق است.