احتجاجات (ترجمه جلد 4 بحار الأنوار) - علامه مجلسی - الصفحة ٢٢١ - بخش دوم آنچه از معصومين
خداوند مىفرمايد كَذلِكَ يَضْرِبُ اللَّهُ الْحَقَّ وَ الْباطِلَ فَأَمَّا الزَّبَدُ فَيَذْهَبُ جُفاءً وَ أَمَّا ما يَنْفَعُ النَّاسَ فَيَمْكُثُ فِي الْأَرْضِ كف و زيور بد باطل است و متاع و حليه حق است هر كس كف و زيور بد در دنيا بدست آورد سودى نخواهد برد همچنين صاحب باطل روز قيامت بهرهاى نمىبرد، اما حليه و متاع كه حق است هر كه بدست آورد در دنيا استفاده و بهرهمند مىشود همچنين صاحب حق روز قيامت سود مىبرد كَذلِكَ يَضْرِبُ اللَّهُ الْأَمْثالَ.
آيه زَبَداً رابِياً يعنى كف مرتفع وَ مِمَّا يُوقِدُونَ عَلَيْهِ فِي النَّارِ ابْتِغاءَ حِلْيَةٍ يعنى آنچه در آب بوجود مىآيد از جواهر و اين مثل است يعنى حق در دل مؤمنين ثابت مىماند ولى در دلهاى كافران ثابت نمىماند فَأَمَّا الزَّبَدُ فَيَذْهَبُ جُفاءً اما كف از بين مىرود وَ أَمَّا ما يَنْفَعُ النَّاسَ فَيَمْكُثُ فِي الْأَرْضِ.
اين مثلى است براى مؤمنين و مشركين خداوند مىفرمايد كَذلِكَ يَضْرِبُ اللَّهُ الْأَمْثالَ لِلَّذِينَ اسْتَجابُوا لِرَبِّهِمُ الْحُسْنى تا اين آيه وَ بِئْسَ الْمِهادُ پس مؤمن وقتى حديث را شنيد در دلش ثابت مىماند به اميد ثواب پروردگار و به آن ايمان مىآورد مانند آبى كه در زمين مىماند و از آن گياه مىرويد و آنچه استفاده نمىدهند مانند كفى است كه باد آن را از بين مىبرد وَ بِئْسَ الْمِهادُ يعنى جا مىگيرند در آتش أُولُوا الْأَلْبابِ صاحبان عقل.
٩٥- تفسير قمى- وَ لَوْ أَنَّ قُرْآناً يعنى اگر مقدارى از قرآن چنين باشد هر آينه اين طور خواهد بود آيه «قارِعَةٌ» يعنى عذاب.
و در روايت ابى الجارود از حضرت ابى جعفر ٧ در آيه وَ لا يَزالُ الَّذِينَ كَفَرُوا تُصِيبُهُمْ بِما صَنَعُوا قارِعَةٌ يعنى كيفر أَوْ تَحُلُّ قَرِيباً مِنْ دارِهِمْ آن كيفر مىرسد به نزديك آنها و بر گروهى غير از ايشان وارد مىشود عذاب را مىبينند و مىشنوند كسانى كه بر آنها عذاب وارد مىشود گنهكاران و كفار كه از يك ديگر پند نمىگيرند و پيوسته چنين هستند حَتَّى يَأْتِيَ وَعْدُ اللَّهِ يعنى وعدهاى كه خداوند به مؤمنين داده از نصر آنها و خوار كردن كافران.
على بن ابراهيم در مورد آيه فَأَمْلَيْتُ لِلَّذِينَ كَفَرُوا ثُمَّ أَخَذْتُهُمْ يعنى آنها را دچار آرزوهاى دراز مىكنم سپس هلاك مىنمايم.
٩٦- تفسير قمى- الر كِتابٌ أَنْزَلْناهُ إِلَيْكَ لِتُخْرِجَ النَّاسَ مِنَ الظُّلُماتِ إِلَى النُّورِ بِإِذْنِ