جلوه داده بودند كشتن دخترها و زنده بگور كردن آنها را از ترس فقر و ننگ. گفته‌اند اينكه كشتن دختر بين اعراب رايج گرديد به علت آن بود كه نعمان بن منذر حمله كرد به قبيله‌اى و زنان آنها را اسير كردند در ميان آن زنان دختر قيس بن عاصم نيز بود بعد بين دو قبيله صلح شد و همه زنان تقاضاى برگشت به قبيله خود را نمودند مگر دختر قيس كه او گفت من پيش همين قبيله مى‌مانم. قيس سوگند ياد كرد هر دخترى كه برايش متولد شود او را زنده به گور كند اين كار بين آنها رسم شد.

آيه «حجر» يعنى حرام است منظور چهارپايان و زراعتهائى است كه مخصوص خدا و بت‌ها است كه مى‌گفتند جز به كسانى كه بخواهيم نمى‌دهيم بخورند خداوند در اين آيه اعلام مى‌كند اين تحريم يك ادعائى است از طرف آنها و دليلى ندارد آنها اين خوردنيها را حلال نمى‌دانستند مگر براى مردانى كه در خدمت بت‌ها بودند نه زنان آنها «وَ أَنْعامٌ حُرِّمَتْ ظُهُورُها» يعنى چهارپايانى كه سوار شدن بر آنها حرام است كه عبارتند از سائبه، بحيره و حام «وَ أَنْعامٌ لا يَذْكُرُونَ اسْمَ اللَّهِ عَلَيْهَا» گفته‌اند اعراب با آن چهارپايان حج انجام نمى‌دادند گفته‌اند آن دسته از چهارپايانى است كه به نام بت‌هاى خود مى‌كشتند نام خدا را بر آنها نمى‌بردند «افْتِراءً عَلَيْهِ» به خدا تهمت مى‌زدند چون مدعى بودند خداوند به آنها چنين دستورى را داده «وَ قالُوا ما فِي بُطُونِ هذِهِ الْأَنْعامِ‌» مى‌گفتند هر چه از اين چهارپايان سود و منفعتى بدست آيد اختصاص به مردان دارد و زنان از آن محرومند. منظور شير بحيره و سائبه است به نقل از ابن عباس و ديگران.

بعضى گفته‌اند منظور جن‌هاى بحيره و سائبه آنچه زنده از آنها متولد مى‌شود اختصاص به مردان دارد و به زنان نمى‌رسد اما هر چه مرده به دنيا آمد بين زن و مرد مشترك خواهد بود گفته شده منظور از آن هر دوى آنها است «وَ مُحَرَّمٌ عَلى‌ أَزْواجِنا» يعنى زنان.

در باره آيه‌ فَإِنْ شَهِدُوا فَلا تَشْهَدْ مَعَهُمْ‌ معنى آيه اينست كه اگر آنها شاهدى نيافتند براى آنها شهادت دهد بر تحريم آن حيوانات و خودشان شهادت دادند تو با آنها شهادت مده.

در مورد آيه‌ عَلى‌ طائِفَتَيْنِ مِنْ قَبْلِنا منظور از دو طايفه يهود و نصارى است‌ وَ إِنْ كُنَّا عَنْ دِراسَتِهِمْ لَغافِلِينَ‌. يعنى ما از خواندن كتاب آنها غافل بوديم.

در مورد آيه‌ إِنَّ الَّذِينَ فَرَّقُوا دِينَهُمْ وَ كانُوا شِيَعاً حمزه و كسائى «فارقوا» قرائت‌