آنها را به مالك عرش خداى بزرگ نزديك كند چون اطلاع از عظمت و جلالش دارند اما بيشتر مفسران گفته‌اند معنى آيه اينست كه راهى را مى‌جويند كه با خداوند مالك عرش به معارضه و مبارزه پردازند زيرا دو شريك در خدائى از نظر ذات برابرند ولى يكى در طلب پيروزى بر ديگرى است تا قدرت در اختيار او قرار گيرد با اين توجيه مى‌توان آيه را دليل بر عدم امكان بودن خداى ديگر دانست (زيرا مى‌فرمايد اگر خدايان ديگرى جز خداى يكتا بود بايد در جستجوى برانداختن خداى عرش مى‌شد و با او به مبارزه مى‌پرداخت).

در باره آيه‌ وَ إِذا قَرَأْتَ الْقُرْآنَ جَعَلْنا بَيْنَكَ وَ بَيْنَ الَّذِينَ لا يُؤْمِنُونَ بِالْآخِرَةِ مى‌نويسد:

كلبى گفته است منظور ابو سفيان و نضر بن حارث و ابو جهل و ام جميل زن ابى لهب است كه در موقع قرآن خواندن پيامبر اكرم ٦ خداوند او را از ديدگان آنها پنهان مى‌داشت از كنار پيامبر رد مى‌شدند ولى او را نمى‌ديدند حِجاباً مَسْتُوراً يعنى پرده‌اى كه بپوشانيد. بعضى گفته‌اند مستور و پوشيده از چشمها باشد كه فقط از راه قدرت خدا است.

وَ إِذا ذَكَرْتَ رَبَّكَ فِي الْقُرْآنِ وَحْدَهُ‌ يعنى وقتى خدا را بيگانگى بستائى و شرك را باطل نمايى‌ وَلَّوْا عَلى‌ أَدْبارِهِمْ نُفُوراً با تنفر تمام از تو فرار مى‌كنند و فاصله مى‌گيرند منظور كفار قريش هستند. بعضى گفته‌اند منظور شياطينند. و گفته شده وقتى بسم الله الرحمن الرحيم مى‌شنوند فرار مى‌كنند و برخى مى‌گويند از شنيدن لا اله الا الله فرار مى‌نمايند.

نَحْنُ أَعْلَمُ بِما يَسْتَمِعُونَ بِهِ إِذْ يَسْتَمِعُونَ إِلَيْكَ‌ يعنى حال مشركان و غرض آنها از گوش دادن به قرائت قرآن تو بر ما مخفى نيست‌ وَ إِذْ هُمْ نَجْوى‌ معنى آيه اينست كه ما مى‌دانيم آنها وقتى گوش مى‌دهند به قرآن خواندن تو و بعد كه از جاى حركت مى‌كنند و مى‌روند با يك ديگر به نجوى و آهسته چه مى‌گويند برخى مى‌گويند ساحر است و بعضى كاهن و گروهى مدعى مى‌شوند شاعر است گفته‌اند منظور ابو جهل و زمعه بن اسود و عمرو بن هشام و خويطب بن عبد القرى است كه گرد هم جمع شده در باره پيامبر به مشورت پرداختند.

ابو جهل گفت ديوانه است زمعه مدعى شد كه شاعر است خويطب گفت كاهن است بعد آمدند پيش وليد بن مغيره و نظرات خود را به او عرضه داشتند او گفت ساحر است‌ إِذْ يَقُولُ الظَّالِمُونَ إِنْ تَتَّبِعُونَ إِلَّا رَجُلًا مَسْحُوراً ستمگران گفتند پيروى نمى‌كنيد مگر مردى را