احتجاجات (ترجمه جلد 4 بحار الأنوار) - علامه مجلسی - الصفحة ١٣٠ - بخش اول احتجاج خداوند تبارك و تعالى با صاحبان مذاهب و اديان مختلف در قرآن كريم

إِلَّا كانُوا عَنْها مُعْرِضِينَ* وَ إِذا قِيلَ لَهُمْ أَنْفِقُوا مِمَّا رَزَقَكُمُ اللَّهُ قالَ الَّذِينَ كَفَرُوا لِلَّذِينَ آمَنُوا أَ نُطْعِمُ مَنْ لَوْ يَشاءُ اللَّهُ أَطْعَمَهُ إِنْ أَنْتُمْ إِلَّا فِي ضَلالٍ مُبِينٍ‌ «إلى قوله»: وَ مَنْ نُعَمِّرْهُ نُنَكِّسْهُ فِي الْخَلْقِ أَ فَلا يَعْقِلُونَ* وَ ما عَلَّمْناهُ الشِّعْرَ وَ ما يَنْبَغِي لَهُ إِنْ هُوَ إِلَّا ذِكْرٌ وَ قُرْآنٌ مُبِينٌ* لِيُنْذِرَ مَنْ كانَ حَيًّا وَ يَحِقَّ الْقَوْلُ عَلَى الْكافِرِينَ‌ «إلى قوله»: وَ اتَّخَذُوا مِنْ دُونِ اللَّهِ آلِهَةً لَعَلَّهُمْ يُنْصَرُونَ* لا يَسْتَطِيعُونَ نَصْرَهُمْ وَ هُمْ لَهُمْ جُنْدٌ مُحْضَرُونَ* فَلا يَحْزُنْكَ قَوْلُهُمْ إِنَّا نَعْلَمُ ما يُسِرُّونَ وَ ما يُعْلِنُونَ‌ ١- ٧٦.

و در باره آيه‌ وَ إِذا قِيلَ لَهُمُ اتَّقُوا ما بَيْنَ أَيْدِيكُمْ وَ ما خَلْفَكُمْ‌ وقتى به آنها گفته مى‌شود بترسيد از آنچه مقابل شما است و آنچه پشت سرتان هست. از قبيل وقايعى كه گذشته و عذابى كه در آخرت آماده شد يا بلاهاى آسمانى و يا زمينى مانند اين آيه‌ أَ فَلَمْ يَرَوْا إِلى‌ ما بَيْنَ أَيْدِيهِمْ وَ ما خَلْفَهُمْ مِنَ السَّماءِ وَ الْأَرْضِ‌ يا عذاب دنيا و عذاب آخرت و يا عكس آن يا گناهان آينده و گناهان گذشته. وَ إِذا قِيلَ لَهُمْ أَنْفِقُوا مِمَّا رَزَقَكُمُ اللَّهُ‌ انفاق كنيد بر مستمندان‌ قالَ الَّذِينَ كَفَرُوا آنها كه كافر به خدا هستند منكرين خدا كه ساكن مكه بودند لِلَّذِينَ آمَنُوا بمؤمنين كه اقرار به خدا دارند و كارها را وابسته به مشيت او مى‌دانند از روى لجاجت مى‌گويند: أَ نُطْعِمُ مَنْ لَوْ يَشاءُ اللَّهُ أَطْعَمَهُ‌ ما خوراك بدهيم به كسى كه اگر خدا بخواهد بنا به اعتقاد شما به او غذا مى‌دهد گفته‌اند اين سخن مشركان قريش است كه فقراء مؤمنين از آنها تقاضاى كمك كردند آنها مى‌خواهند بگويند خدا با اينكه مى‌تواند آنها را سير كند ولى چيزى نمى‌دهد ما شايسته‌تريم كه چيزى به ايشان ندهيم اين از كمال نادانى آنها است زيرا خداوند روزى را با اسباب مختلفى مى‌دهد يكى از آن اسباب وادار كردن ثروتمندان است به كمك نسبت به تهيدستان و توفيق چنين كارى را دادن.

وَ ما عَلَّمْناهُ الشِّعْرَ اين آيه رد گفتار آنها است كه مى‌گفتند محمد ٦ شاعر است يعنى ما با قرآن به او شعر نياموختيم زيرا قرآن داراى قافيه و وزن نيست معنى آيه اينست كه تخيلات شاعرانه ندارد وَ ما يَنْبَغِي لَهُ‌ براى او شعر گفتن صحيح نيست و از او ساخته نيست چنانچه چهل سال قبل از بعثت او را آزمايش كرديد و اين دو شعر گونه اتفاقى بوده بدون آنكه تصميم شعرگوئى داشته باشد.