عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٤٣ - كلام علامه مجلسى رحمه الله در شرح حديث نيت

مؤمن، نيكى‌هاى زيادى را نيت مى‌كند انجام دهد، ولى زمينه‌اى براى تحقق نيت‌هايش به‌دست نمى‌آورد، پس ثوابى كه از باب فضل الهى بر نيت‌هايش مترتب است، از ثوابى كه بر اعمال انجام گرفته‌اش به او مى‌دهند بيش‌تر است، پس نيت او از عملش بهتر است.

٤- احتمالى است كه بعضى از محققان در روايت داده‌اند و آن اين است كه مؤمن نيت مى‌كند عباداتش را به بهترين وجه انجام دهد و البته اين نيت به مقتضاى ايمان اوست، پس از آن‌كه مشغول عبادت شد، آن عبادت بر اساس آن نيت واقع نمى‌گردد و آن طورى كه نيت كرده بود عمل انجام نمى‌گيرد، پس آنچه را دائما نيت دارد از عملش بهتر است و اين معنا را شيخ صدوق در علل الشرايع بر مبناى يك روايت از امام پنجم ٧ نقل كرده و به نظر مى‌رسد كه اين معنى با مفهوم روايت و مراد پيامبر ٦ نزديك‌تر از سه احتمال قبل باشد.

در همين زمينه زيد شحام مى‌گويد:

به امام صادق ٧ عرض كردم: شنيده‌ام فرموده‌ايد، نيت مؤمن از عملش بهتر است، چه گونه نيت از عمل بهتر است؟ فرمود: چون عمل در معرض ديد مردم است و در ورود ريا در عمل، به روى عمل باز است، اما نيت امرى پنهانى است و مى‌تواند به طور خالص براى خدا انجام گيرد، پس خداوند آنچه را در برابر نيت خالص مى‌دهد، در برابر عمل نمى‌دهد.

امام صادق ٧ فرمود:

عبد در روز نيت مى‌كند كه شب را براى عبادت بيدار باشد، اما خواب بر ديدگانش غلبه مى‌كند و موفق به عبادت نمى‌گردد، ولى خداوند در نامه عملش نماز شب ثبت مى‌كند و نفسش را تسبيح به حساب مى‌آورد و خوابش را معادل با