عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ١٨٨ - ضلالت

گناه وقتى براى انسان آسان شد و به تدريج ظرف هستى انسان از گناه داراى زنگ و غبار كدورت شد و انسان انبار و منبع گناه شد، مهر گمراهى و ضلالت بر پيشانى مى‌خورد و بدون شك انسان به كفر و شرك و نفاق و تمام رذايل اخلاقى آلوده خواهد شد.

در اين جهان، حالى و صفتى خطرناك‌تر و زيان بارتر و خسارت آورتر از حال ضلالت و گمراهى نيست.

گمراهى و ضلالت ذلتى است كه انبيا و اوليا و امامان : دائما بشر را از آن برحذر داشته و خود آنان- بنا به نقل كتب معتبره- در دعاهاى خود به وجود مقدس حضرت حق پناه مى‌برند.

كسى كه دچار گمراهى است، هم فاسد است، هم مفسد، هم مريض است، هم مريض كننده.

ضلالت- به فرموده قرآن مجيد- خط پليد شيطان است و شيطان منبع شر و خبائث و آلودگى‌ها و جنايات است.

هر انسانى در هر مقامى كه باشد، اگر بر اثر هواى نفس به اين خط پليد متصل گردد، به انواع ناپاكى‌ها دچار شده و به وسعت ميدانى كه در اختيار دارد، زيان و خسارت به بار خواهد آورد.

امام صادق ٧ در متن روايت، عصيان و گناه را علامت ضلالت دانسته و اصل و ريشه گناه را در غفلت از خدا مى‌داند.

آرى، وقتى انسان از خدا غافل شود خودبين مى‌گردد و خودبينى نقطه‌ورود به ميدان جلب لذت‌ها و شهوت‌هاى شيطانى است.

پروردگار بزرگ عالم از مسئله ضلالت و گمراهى اعلام تنفر كرده و گمراه و گم شده از راه را مورد بغض خود قرار داده است.