عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٣٢٠ - عادىترين مرحله شكر

داشته و از هدايت الهى بهره‌مند باشد، نعمتى كه مصرف مى‌كند، نتيجه آن نعمت نتيجه مثبت خواهد بود.

نعمت، در حقيقت نور و روشنايى است، اگر انسان با تربيت و متوجه حضرت حق از راه شرعى نعمت را كسب كند، چون راه شرعى هم در حقيقت نور است پس نور را از طريق نور به دست آورده، چون بدين‌گونه كسب نعمت كند و در راه مصرف كردن نعمت، راه نور را بپيمايد، يعنى برابر با خواسته حضرت حق مصرف كند، اين‌گونه مصرف در حقيقت عبادت و در ذات نور است، البته يك چنين انسانى آنچه از او صادر مى‌شود، چون برابر با فرمان الهى است، صادر از او داراى مقام علو است و عمل او كه عبارت از عبادات او نسبت به حق و خدمات او نسبت به خلق است، ميل برترى و حركت به سوى منبع نور را دارد و در نتيجه عمل او خود را به قبولى و رضايت حق مى‌رساند و اين رضايت در قيامت به صورت بهشت الهى كه داراى نعمت‌هاى جاويد است به او عنايت مى‌شود. شخص تا وارد بهشت مى‌شود و چشمش به آن نعمت‌ها مى‌افتد، ناگهان فرياد مى‌زند: اين نعمت‌ها همان‌ها هستند كه در زمان قبل، يعنى در دنيا روزى من شده بود! آرى، وقتى نعمت تبديل به عبادت شود، عبادت تبديل به قبولى مى‌گردد و قبولى تبديل به بهشت و اين همان است كه قرآن مجيد مى‌فرمايد:

[و بشر الذين آمنوا و عملوا الصالحات أن لهم جنات تجري من تحتها الأنهار كلما رزقوا منها من ثمرة رزقا قالوا هذا الذي رزقنا من قبل و أتوا به متشابها و لهم فيها أزواج مطهرة و هم فيها خالدون‌][١].

و كسانى را كه ايمان آورده‌اند و كارهاى شايسته انجام داده‌اند، مژده ده كه براى‌

[١] -بقره( ٢): ٢٥.