عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٢٧٦ - ثواب اذان و مقام مؤذن

كرده است‌[١].

سپس نگاه پر معنايى به من كرد و گفت: اگر بتوانى نميرى، مگر آن‌كه اذان بگويى، اين كار را بكن و با افتخار منصب اذان‌گويى بمير، دنباله روايت در وصف بهشت، بسيار مفصل است و ممكن است به خواست خدا در شرح بعضى از روايات ابواب آينده اين كتاب بيان شود.

در هر صورت، ذكر واقعى آن است كه انسان مفهوم و حقيقت ذكر را با كمك عقل و قلب درك كند و از روى رغبت ايمانى بگويد و زندگى خود را در تمام شؤون با آن ذكر هماهنگ نمايد؛ اگر گفت: «سبحان الله»، معنايش را نيز درك كند كه مولاى او از هر عيب و نقصى منزه است، پس بايد بنده چنان مولايى هم درخور امكان و استعدادش، از عيب منزه باشد، اگر گفت: «الله اكبر»، واقعا توجه داشته باشد كه تمام عالم و آدم در برابر او كوچك است و تنها بزرگ اوست و دست از بزرگ برنداشته و محكوم كوچك گردد، اگر گفت: «لا إله إلا الله»، به دنبال آن با همه هستى، غير خدا را نفى كرده و فقط عشق و حاكميت او را در زندگى بپذيرد و همين طور با تمام اذكار اعم از واجب و مستحب به همين صورت معامله كند، تا بتوان به او بگويند «ذاكر حقيقى» است.

[١] -الأمالى، شيخ صدوق: ٢١٠، مجلس ٣٨، حديث ١؛ من لا يحضره الفقيه: ١/ ٢٩٢، باب الاذان والاقامة، حديث ٩٠٥.