در غم هجر تو اى كوكب رخشنده جان‌		گذرد سال و مه و هفته و روز و شب من‌
تا به دامان وصالت برسد دست دلم‌		هر شب از بام فلك درگذرد يا رب من‌
ذكر تو نور شب و ياد توام مونس روز		عاشقم عشق تو باشد به جهان مذهب من‌
وارهان از غم هجرم كه به جان تو قسم‌		جان رسيدست زبار غم تو بر لب من‌
رندى و باده پرستى و سراپا مستى‌		در ره عشق تو اى دوست شده مشرب من‌
وعده وصل توام جان دگر داد به من‌		رهروم سوى تو و عشق بود مركب من‌
از غم هجر تو مسكين شده در سوز و گداز		رحمى آخر تو نما بر من و تاب و تب من‌

بياييد براى كسب حقايق و آراسته شدن به فضايل، دست به دامان انبيا و امامان : و اوليا بزنيم، باشد كه نور معرفت، قلب و جان ما را روشن كند و ما از اين لجن زار متعفن ماديت و خودخواهى و خودپرستى نجات پيدا كرده، در صف بندگان شايسته دوست قرار بگيريم و از مقامات عالى الهى هم چون ذكر و شكر و رضا بهره‌مند گشته، به خير دنيا و آخرت برسيم، دنيا جز تكرار خوردن و پوشيدن و خوابيدن چيزى نيست، اين سرمايه گرانبهاى عمر و هستى را كه با تمام جهان نمى‌توان عوض كرد صرف تكرار مكررات نكنيد، به عاقبت خويش بينديشيد و از جريمه‌هاى سنگينى كه براى مجرمان آماده شده بترسيد.

به قول باباى شوريده حال، بابا طاهر همدانى:

امان روزى كه قاضى مون خدا بو		سر پل صراطم ماجرا بو
به نوبت بگذرند پير و جوانان‌		واى آن وقتى كه نوبت آن ما بو

\*\*\*

اگر زرين كلاهى عاقبت هيچ‌		اگر چون پادشاهى عاقبت هيچ‌
اگر ملك سليمانت ببخشند		در آخر زير خاكى عاقبت هيچ‌

\*\*\*

به گورستان گذر كردم صباحى‌		شنيدم ناله و افغان و آهى‌
شنيدم كله‌اى با خاك مى‌گفت‌		كه اين دنيا نمى‌ارزد به كاهى‌

\*\*\*

به گورستان گذر كردم كم و بيش‌		بديدم حال دولتمند و درويش‌
نه درويشى به خاكى بى‌كفن ماند		نه دولتمند برد از يك كفن بيش‌

\*\*\*

دنيا خوان بى و مردم ميهمان بى‌		امروز لاله بى و فردا خزان بى‌
سيه چالى كنن نامش نهند گور		به مو واجن كه اينت خانمان بى‌

\*\*\*

امان روزى كه در قبرم نهند تنگ‌		ببالينم نهندخشت و گل و سنگ‌
نه پاى آن‌كه بگريزم به جايى‌		نه دست آن‌كه با موران كنم جنگ‌

\*\*\*

دلا غافل زسبحانى چه حاصل‌		مطيع نفس و شيطانى چه حاصل‌
بود قدر تو افزون از ملايك‌		تو قدر خود نميدانى چه حاصل‌

\*\*\*

دلم زار و حزينه چون ننالم‌		وجودم آتشينه چون ننالم‌
بمن واجن كه چون و چند نايى‌		چو مرگم در كمينه چون ننالم‌

[وأن لا يعصيه بنعمته أو يخالفه بشى‌ء من أمره ونهيه بسبب نعمته‌]

با نعمت خدا معصيت نكنيم‌

عبد شاكر آن انسانى است كه با نعمت خدا معصيت نكند و با تكيه بر نعمت الهى، با امر و نهى حضرت او- كه به مصلحت انسان تنظيم شده- به مخالفت با وجود مقدس پروردگار برنخيزد.

راستى چه جنايت بزرگ و سنگينى است كه انسان نعمت الهى را كه عبارت از تمام اعضا و جوارح انسانى و زمين و هوا و خوراك و پوشاك و تمام مواد مادى است صرف گناه و مخالفت با حضرت دوست كه از باب كرم و لطف و عنايت اين همه نعمت در اختيار آدمى گذارده بنمايد!!

گناه‌كار براى گناه ابزارى جز نعمت‌هاى الهى در اختيار ندارد، كسى كه مى‌خواهد به نامحرم نظر كند و راه خيانت به ناموس يك مملكت را به روى خود باز كند جز اين نيست كه بايد از نعمت چشم و قدم و مال و شهوت براى رسيدن به اميال شيطانى و جهنمى‌اش مايه بگذارد.

كسى كه مى‌خواهد از صداى حرام و آواز محرم و لهو و لعب و موسيقى‌هاى ايمان برانداز، لذت ببرد جز اين نيست كه بايد از گوش و مال كه هر دو نعمت حق‌اند مايه بگذارد.

كسى كه مى‌خواهد دروغ بگويد، تهمت بزند، استهزا كند، افترا ببندد و دو به‌