عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ١٣٧ - ياد حق

على ٧ چه خوشبخت وسعادتمند است كسى كه در اين دنياى پرعظمت عبادت پا گذارد و نسيم جان‌بخش اين دنيا او را نوازش دهد، آن كس كه به اين دنيا گام نهد، ديگر اهميت نمى‌دهد كه در دنياى ماده و جسم بر ديبا سر نهد يا بر خشت خام.

حضرت در اين زمينه مى‌فرمايد:

چه خوشبخت و سعادتمند است آن‌كه فرائض پروردگار خويش را انجام مى‌دهد، الله يار و حمد و قل هو الله كار اوست.

رنج‌ها و ناراحتى‌ها را مانند سنگ آسياب نسبت به دانه در زير پهلوى خود خورد مى‌كند، به هنگام شب از خواب دورى مى‌گزيند و شب زنده دارى مى‌نمايد، آن‌گاه كه سپاه خواب حمله مى‌آورد، زمين را فرش و دست خود را بالش قرار مى‌دهد، جزء گروهى است كه نگرانى روز بازگشت، خواب از چشمشان ربوده، پهلوهاشان از خواب‌گاهشان جا خالى مى‌كنند، لب‌هايشان به ذكر پروردگارشان آهسته حركت مى‌كنند، ابر مظلم گناهشان بر اثر استغفارهاى مداوم پس مى‌رود، آنانند حزب خدا، همانا آنان رستگارانند.

به قول شيداى سوخته مرحوم روشن:

[١] -بابا طاهر.