عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٢٢٨ - عنايت الهى در حكايت مادر موسى

رودها از خود نه طغيان مى‌كنند

آنچه مى‌گوييم ما آن مى‌كنند

ما به دريا حكم طوفان مى‌دهيم‌

ما به سيل و موج فرمان مى‌دهيم‌

نسبت نسيان به ذات حق مده‌

بار كفرست اين بدوش خود منه‌

به كه برگردى به ما بسپاريش‌

كى تو از ما دوست‌تر مى‌داريش‌

نقش هستى نقشى از ايوان ماست‌

خاك و باد و آب سرگردان ماست‌

قطره‌اى كز جويبارى مى‌رود

از پى انجام كارى مى‌رود

ما بسى گم گشته باز آورده‌ايم‌

ما بسى بى‌توشه را پرورده‌ايم‌

ميهمان ماست هركس بى‌نواست‌

آشنا با ماست چون بى‌آشناست‌

ما بخوانيم ار چه ما را رد كند

عيب پوشى‌ها كنيم ار بد كنند

سوزن ما دوخت هرجا هرچه دوخت‌

زآتش ماسوخت هر شمعى كه سوخت‌

كشتيئى زآسيب موجى هولناك‌

رفت وقتى سوى غرقاب هلاك‌

تندبادى كرد سيرش را تباه‌

روزگار اهل كشتى شد سياه‌

طاقتى در لنگر و سكان نماند

قوتى در دست كشتيبان نماند

ناخدايان را كياست اندكى است‌

ناخداى كشتى امكان يكى است‌

بندها را تار و پود از هم گسيخت‌

موج از هرجا كه راهى يافت ريخت‌

هرچه بود از مال و مردم آب برد

زان گروه رفته طفلى ماند خرد

طفل مسكين چون كبوتر پر گرفت‌

بحر را چون دامن مادر گرفت‌

موجش اول وهله چون طومار كرد

تندباد انديشه پيكار كرد

بحر را گفتم دگر طوفان مكن‌

اين بناى شوق را ويران مكن‌

در ميان مستمندان فرق نيست‌

اين غريق خرد بهر غرق نيست‌