عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٣١٥ - قرآن و مسئله شكر

صالحا ترضاه و أصلح لي في ذريتي إني تبت إليك و إني من المسلمين‌][١].

گويد: پروردگارا! به من الهام كن تا نعمتت را كه بر من و پدر و مادرم عطا كرده‌اى سپاس گزارم، و كار شايسته‌اى كه آن را مى‌پسندى انجام دهم و ذريه و نسل مرا براى من صالح و شايسته گردان كه من به سوى تو بازگشتم و به يقين از تسليم شدگان [به فرمان‌ها و احكام‌] توام.

[و من شكر فإنما يشكر لنفسه و من كفر فإن ربي غني كريم‌][٢].

و هر كس كه سپاس گزارى كند به سود خود سپاس گزارى مى‌كند و هر كس ناسپاسى ورزد [زيانى به خدا نمى‌رساند]؛ زيرا پروردگارم بى‌نياز و كريم است.

[نعمة من عندنا كذلك نجزي من شكر][٣].

[اين‌] نعمت و رحمتى از سوى ما بود، اين‌گونه كسى را كه سپاس گزار است، پاداش مى‌دهيم.

[ما يفعل الله بعذابكم إن شكرتم و آمنتم و كان الله شاكرا عليما][٤].

اگر شما سپاس‌گزار [نعمت هاى بى‌شمار حق‌] باشيد و ايمان آوريد، خدا را با عذاب شما چه كار؟ خدا همواره پاداش دهنده و داناست.

[و إذ تأذن ربكم لئن شكرتم لأزيدنكم و لئن كفرتم إن عذابي لشديد][٥].

[١] -احقاف( ٤٦): ١٥.

[٢] -نمل( ٢٧): ٤٠.

[٣] -قمر( ٥٤): ٣٥.

[٤] -نساء( ٤): ١٤٧.

[٥] -ابراهيم( ١٤): ٧.