عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٢٣١ - قلب، قبله زبان

[فاجعل قلبك قبلة للسانك لا تحركه إلا بإشارة القلب وموافقة العقل ورضى الإيمان فإن الله عالم بسرك وجهرك وهو عالم بما فى الصدور فضلا عن غيره‌]

قلب، قبله زبان‌

در مسئله ياد خدا و ذكر حضرت او، قلب را قبله زبان كن؛ يعنى قبل از اين كه ذكر را به زبان بياورى، قلب را متوجه حضرت دوست كن و آگاه باش كه قلبى كه به تاريكى غل و دغل و حسد و كينه، ريا و عجب و نفاق و شرك و بخل و ساير رذايل آلوده است، نمى‌تواند روى خود به جانب محبوب عالم كند، اگر انسان با چنين قلبى ذكر بگويد، در حقيقت ذكر به تاريكى است؛ يعنى زبان در حركت است، اما قلب پشت به حق دارد، چنين ذكرى مايه حركت و علت روشنايى نيست، اگر بخواهى قلب به فرموده امام صادق ٧ قبله زبان شود، بايد همه آلودگى‌ها را با متوجه كردن او به حق از آن پاك كنى، تا قلب بتواند قبله زبان شود و ذكرت به حقيقت ذكر گردد، ذكرى كه نورش همه وجودت را روشن كند و براى حركتت به سوى دوست به منزله قدرت و موتور وجودت شود.

و مواظب باش كه هر ذكرى ذكر نيست، ذكر بايد به دستور انبيا و امامان : و قرآن مجيد باشد، پس اول با عقل به سوى درك معارف بشتاب، سپس با قلب بفهم؛ چون عقل و قلب را به كار اندازى به حقيقت مؤمن شوى، آن‌گاه ذكر را به‌