عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ١٣ - مالك حقيقى خداست

انبيا كه در سرچشمه اهل معرفت بودند، بنا به نقل قرآن در تمام لحظات حيات، در همه زمينه‌هاى زندگى- چه مادى چه معنوى- از خود سلب مالكيت كرده و تنها خداوند بزرگ را مالك حقيقى دانسته‌اند و به اين سبب او را هدف واقعى قرار داده و از تمام علل و وسائلى كه در اختيار داشتند براى رسيدن به مقام لقا و قرب و رضاى آن جناب استفاده كردند؛ قرآن، اقرار حقيقى انبيا را به مالكيت واقعى حق در تمام عالم در آياتى به شرح زير نقل مى‌كند و از قول آنان به همه درس مى‌دهد كه مالك حقيقى اوست و جز او مملوكند و مملوك، مسلوب الاختيار است؛ پس بر شما سزاوار نيست كه مملوك را در هر موقعيتى كه باشد هدف بگيريد و نيت و عمل خود را براى رسيدن به آن مملوك كه هيچ كارى براى شما از دستش بر نمى‌آيد، خرج كنيد.

[قالا ربنا ظلمنا أنفسنا و إن لم تغفر لنا و ترحمنا لنكونن من الخاسرين‌][١].

گفتند: پروردگارا! ما بر خود ستم ورزيديم، و اگر ما را نيامرزى و به ما رحم نكنى مسلما از زيانكاران خواهيم بود.

[و قال نوح رب لا تذر على الأرض من الكافرين ديارا\* إنك إن تذرهم يضلوا عبادك و لا يلدوا إلا فاجرا كفارا][٢].

و نوح گفت: پروردگارا! هيچ يك از كافران را بر روى زمين باقى مگذار\* كه اگر آنان را باقى گذارى، بندگانت را گمراه مى‌كنند و جز نسلى بدكار و ناسپاس زاد و ولد نمى‌كنند.

[و إذ يرفع إبراهيم القواعد من البيت و إسماعيل ربنا تقبل منا إنك أنت‌

[١] -اعراف( ٧): ٢٣.

[٢] -نوح( ٧١): ٢٦- ٢٧.