عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٩٦ - ٦ - ريا

ديگران هدفى ندارد.

ريا در اعمال عبادى به طور قطع باعث باطل شدن عمل و در اعمال غير عبادى علت بى‌ارزش شدن كوشش انسان است.

رياكار، در حقيقت دنيا پرست است و خدا خواهى او پوششى براى پرده ننگين دنيا پرستى اوست.

رياكار مى‌خواهد در ميان مردم كسب آبرو كند، تا از اين طريق به نان و نوايى برسد و خواسته‌هاى شيطانى خويش را اعمال كند.

كسى كه داراى خواسته‌هاى مادى و معنوى است و مى‌بيند براى رسيدن به اين خواسته‌ها، بايد از نيروى مردمى استفاده كند و نيروى مردمى جز از طريق جلب رضا و اعتماد آنان به‌دست نمى‌آيد و جلب رضا و اعتماد مردم، جز از راه نشان دادن عبادات و خوبى‌ها ميسر نيست، پس به دايره عبادات قدم مى‌گذارد و دست به هر كارى خيرى مى‌زند، بايد گفت: او پهلوان ميدان ريا است و در حقيقت براى رسيدن به اهداف پليدش دست به وسايل پاك زده و اين همان راهى است كه ماديگران تاريخ در گذشته و كمونيست‌ها در امروز به آن معتقدند كه هدف وسيله را توجيه مى‌كند و در آيات و روايات اگر بگويند: چنين شخصى مشرك است، حق گفته‌اند.

ما در تاريخ مى‌خوانيم كه ستمگران و زورگويانى كه بر ملت‌هاى دينى حكومت مى‌كردند، دست به كارهاى خير مى‌زدند، مسجد مى‌ساختند، زيارت مى‌رفتند، خرج قرآن نوشتن و كتاب دينى نوشتن مى‌دادند، قرآن چاپ مى‌كردند، حرم ائمه : را تعمير مى‌كردند، گاهى به نماز جماعت حاضر مى‌شدند، به فقرا اطعام مى‌كردند، دارالايتام و مدرسه مى‌ساختند و از طرفى مبارزان در راه حق و بى‌گناهان را به زندان مى‌انداختند، مظلومان را مى‌كشتند، حقوق مردم را پايمال مى‌كردند