عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٤٢٥

از غمت دوش ز دل نعره مستانه زدم‌

شكر كردم كه در آن شب در اين خانه زدم‌

گرمى لطف تو اى ملك دلم را سلطان‌

داد فتوا كه زعشقت دو سه پيمانه زدم‌

من به هر در كه شدم راه ندادند مرا

جام برداشته يكسر در ميخانه زدم‌

چون دلم خانه عشق تو شد اى ماه وجود

من به صد شور و نوا ساغر شكرانه زدم‌

گفت: اى دل ز چه در شور و نوا غرق شدى‌

گفت: من دست بر آن طره جانانه زدم‌

بنهادم قدم اندر ره عشق تو به جان‌

اين قدم را به ره عشق تو مردانه زدم‌

سوخت جان وتنم از آتش هجران چون من‌

با غم عشق تو خود شعله به كاشانه زدم‌

از ازل دست به دامان تو اى دوست شدم‌

تا ابد دست به هر سينه بيگانه زدم‌

مست ومخمور وخرابم من مسكين نه عجب‌

كه صبوحى زصفاى خم و خم خانه زدم‌