عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٢١٩ - عظمت و بزرگى انسان

اى عفو تو شامل گناهان‌

كوى تو پناه بى‌پناهان‌

بر خسته دلان شفاى دردى‌

محروم نكرده دردمندى‌

باز است درت بر آزمندان‌

اى عشق دل نيازمندان‌

جز تو كه نظر به حال ما كرد

يا گوش بر اين مقال ما كرد

بخشنده هر گناهى اى دوست‌

بر گم‌شدگان پناهى اى دوست‌

مطرود درت نشد گدايى‌

اى ياور من به بى‌نوايى‌

اى راز دل شكسته من‌

اى مرهم قلب خسته من‌

اى مونس من انيس جانم‌

اى يار و رفيق در نهانم‌

اى راه مرا چراغ روشن‌

آب و گل من ز تواست گلشن‌

اميد منى به هر دو عالم‌

دورم منما ز خويش يك دم‌

بنگر ز گنه چه تيره روزم‌

چون شمع به درگهت بسوزم‌

باشد كه نظر كنى به حالم‌

بخشى به عنايتت كمالم‌

يادى ز غريب بى‌نوا كن‌

از لطف تو درد من دوا كن‌

مسكين به در تو دردمند است‌

دل‌خسته و زار و مستمند است‌[١]