عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٢٠١ - ولايت، شاهراه هدايت

[من يطع الرسول فقد أطاع الله و من تولى فما أرسلناك عليهم حفيظا][١].

هر كه از پيامبر اطاعت كند، در حقيقت از خدا اطاعت كرده و هر كه روى برتابد [حسابش با ماست.] ما تو را بر آنان نگهبان [اعمالشان كه به طور اجبار از فسق و فجور حفظشان كنى‌] نفرستاديم.

آيا رسول الهى ٦ در مدت بيست و سه سالى كه در بين مردم بود، از مردم نخواست كه پس از من به على مراجعه كنيد؟

آيا در روايات بسيار زيادى كه كتب فريقين نقل كرده، نبى اكرم ٦، على را وصى و وزير و وارث خود معرفى نكرد؟

آيت الله مدنى بيش از هشتاد حديث از كتب اهل سنت در «رساله الخلافة» نقل كرده‌اند كه:

پيامبر بزرگ اسلام ٦ چه در مكه چه در مدينه، على ٧ را به عنوان خليفه و جانشين بعد از خود خطاب كرد.

آنان كه از پيامبر اطاعت كردند و پس از او به على و يازده فرزندش مراجعه نمودند، در حقيقت به حكم آيه مذكوره از خدا اطاعت كرده‌اند و بقيه روى از رسول اكرم ٦ برگردانده‌اند!!

زراره مى‌گويد: سپس امام محمد باقر ٧ ادامه داد: اگر مردى تمام شب‌هاى عمرش به عبادت قيام كند و تمام روزهايش را روزه بگيرد و تمام اموالش را در راه خدا صدقه بدهد و جميع عمرش را حج كند، ولى رهبرى رهبر واجد شرايط را كه او را به مسائل الهى رهنمون شود نشناسد و جميع اعمالش به راهنمايى او نباشد،

[١] -نساء( ٤): ٨٠.