عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٢٢٩ - عنايت الهى در حكايت مادر موسى

صخره را گفتم مكن با او ستيز

قطره را گفتم بدان جانب مريز

امر دادم باد را كان شيرخوار

گيرد از دريا گذارد در كنار

سنگ را گفتم به زيرش نرم شو

برف را گفتم كه آب گرم شو

صبح را گفتم به رويش خنده كن‌

نور را گفتم دلش را زنده كن‌

لاله را گفتم كه نزديكش بروى‌

ژاله را گفتم كه رخسارش بشوى‌

خار را گفتم كه خلخالش مكن‌

مار را گفتم كه طفلك را مزن‌

رنج را گفتم كه صبرش اندك است‌

اشك را گفتم مكاهش كودك است‌

گرگ را گفتم تن خردش مدر

دزد را گفتم گلوبندش مبر

بخت را گفتم جهانداريش ده‌

هوش را گفتم كه هشياريش ده‌

تيرگى‌ها را نمودم روشنى‌

ترس‌ها را جمله كردم ايمنى‌

ايمنى ديدند و ناايمن شدند

دوستى كردم مرا دشمن شدند

كارها كردند اما پست و زشت‌

ساختند آيينه‌ها اما ز خشت‌

تا كه خود بشناختند از راه، چاه‌

چاه‌ها كندند مردم را به راه‌

روشنى‌ها خواستند اما ز دود

قصرها افراشتند اما به رود

قصه‌ها گفتند بى‌اصل و اساس‌

دزدها بگماشتند از بهر پاس‌

جام‌ها لبريز كردند از فساد

رشته‌ها رستند از دوك عناد

درس‌ها خواندند اما درس عار

اسب‌ها راندند اما بى‌فسار

ديوها كردند دربان و وكيل‌

در چه محضر، محضر رب جليل‌

سجده‌ها كردند بر هر سنگ و خاك‌

در چه معبد، معبد يزدان پاك‌

رهنمون گشتند در تيه ضلال‌

توشه‌ها بردند از وزر و وبال‌

از تنور خودپسندى شد بلند

شعله كردارهاى ناپسند