عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٣٤ - نيتهاى ناپاك و آلوده

[إن الذين تدعون من دون الله عباد أمثالكم فادعوهم فليستجيبوا لكم إن كنتم صادقين‌][١].

يقينا كسانى را كه به جاى خدا مى‌پرستيد بندگان و مملوكانى ناتوان چون شما هستند؛ پس اگر راستگوييد [كه مى‌توانند در زندگى شما مؤثر باشند] آنان را [در گرفتارى‌ها و نيازمندى‌هاى خود] بخوانيد.

[أف لكم و لما تعبدون من دون الله أ فلا تعقلون‌][٢].

اف بر شما و بر آنچه به جاى خدا مى‌پرستيد؛ پس آيا نمى‌انديشيد؟

[ذلك بأن الله هو الحق و أن ما يدعون من دونه هو الباطل و أن الله هو العلي الكبير][٣].

اين [قدرت بى‌نهايت او نسبت به امور آفرينش و نسبت به وضع و حال مردم‌] براى اين است كه فقط خدا حق است، و اين‌كه آنچه را جز او مى‌پرستيد، باطل است، و اين‌كه فقط خدا بلند مرتبه و بزرگ است.

جز او كسى را نخوانيد، غير او چيزى را به عنوان هدف و مقصد نگيريد، غير او مالك چيزى از نفع و ضرر نيست، هرچه جز او را انتخاب كنيد يا بخوانيد باطل صرف است. عبادت براى غير او جز شرك و ستم به خود چيزى نيست، با توجه به اين‌گونه آيات كه قدرت، مالكيت، حكومت، قدرت بر نفع و ضرر را از غير حق به كلى سلب مى‌كند، جايى براى اين كه انسان غير او را هدف گرفته و در اعمالش نيت قرب غير او را نمايد، نمى‌ماند.

[١] -اعراف( ٧): ١٩٤.

[٢] -انبياء( ٢١): ٦٧.

[٣] -حج( ٢٢): ٦٢.