عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٣٠٩ - نعمت هوا

هوا معلق بود به طرف زمين سرازير مى‌شد[١] و آن وقت سيلاب‌هاى مهيبى كه جارى مى‌گرديد از قوه تصور و تخمين ما خارج بود، تا مدت چند ميليون سال انقلابات جوى و طوفان‌هاى عظيم بر سطح كره زمين غوغا مى‌كرد و در گير و دار اين رستاخيز عجيب، گاز اكسيژن با مواد ديگرى كه قشر خارجى زمين را تشكيل مى‌داد تركيب مى‌شد و از آن جمله با گاز هيدروژن زمين مخلوط شد و درياها را تشكيل داد.

يقينا مقادير هنگفتى از گاز هيدروژن تا قبل از سرد شدن زمين از تحت تأثير جاذبه زمين فرار كرده و از محيط آن در رفته است و گرنه حجم آب در كره ما به قدرى زياد مى‌شد كه تمام سطح زمين را تا ارتفاع چندين كيلومتر فرا مى‌گرفت.

اين احتمال وجود دارد كه در حدود يك ميليارد سال پيش، انقلابات و طوفان‌هاى كره ما آرام شده و در نتيجه وضع فعلى سطح كره زمين، سخت و درياها و هوا به صورتى كه امروز ديده مى‌شود پديد آمده است.

تركيب و اختلاط عناصر به قدرى كامل انجام گرفته است كه باقى‌مانده آنها، يعنى هوا- شامل اكسيژن و نيتروژن- فقط يك قسمت از يك ميليون و نيم تمام وزن زمين را تشكيل مى‌دهد.

اما چرا همه اين گازها جذب نشده و از محيط زمين بيرون نرفته است؟ يا چرا تناسب مقدار آنها خيلى بيش از ميزان فعلى نشده است؟ زيرا در هريك از آن دو صورت، حيات انسانى غير مقدور مى‌شد و به فرض آن هم كه در زير چنان فشار سهمگينى، حيات به‌وجود مى‌آمد، تازه انسان به شكل و هيئت كنونى تكوين‌

[١] -به آيات ١٤ تا ١٦ سوره نبأ و خطبه اول نهج البلاغة مراجعه كنيد.