عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ١٢٣ - توضيح ذكر از زبان عارفان

مطيعين قرار داده و از جمع آلودگان و عاصيان دور نگاه مى‌دارد.

ذكر اگر محرك انسان به سوى واقعيت‌ها نباشد، عين غفلت است و از غفلت جز معصيت نخيزد!! و به فرموده حضرت صادق ٧: من كان ذاكرا لله على الحقيقة فهو مطيع ومن كان غافلا عنه فهو عاص.

توضيح ذكر از زبان عارفان‌

اهل دل، آن عاشقانى كه در صراط مستقيم حق به دريافت واقعيت‌ها نايل شدند و محبوب حقيقى را بر ماسوا برگزيدند و تنها قبله آنان وجه جانان بود و تا زنده بودند، دائم الذكر بودند، به اين معنى كه قلب و جانشان تجلى گاه انوار حضرت يار بود و سراسر عمر را به مبارزه با هوس‌ها گذراندند و غير طاعت دوست از آنان ديده نشد، مسائل مهمى را تحت عنوان ذكر بيان فرموده‌اند كه اين وجيزه گنجايش بازگو كردن تمام مطالب آنان و توضيحش را ندارد و تنها بايد به دورنمايى از گفتار آنان كه بر اساس آيات و روايات تنظيم شده اشاره رود!

در «المناقب»[١] ابن شهر آشوب آمده:

بدان كه حق تعالى اهل حقيقت را به هيچ‌كار چندان نفرمود كه بر ذكر خود كه:

[يا أيها الذين آمنوا اذكروا الله ذكرا كثيرا][٢].

اى اهل ايمان! خدا را بسيار ياد كنيد.

ذكر بسيار، حضور و دوستى است، كسى كه چيزى را دوست دارد، همگى خود، بدو دهد.

[١] -المناقب: ٥٠.

[٢] -احزاب( ٣٣): ٤١.