عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ١٣٤ - ياد حق

گفت فصاد آن رگ ديگر زنم‌

جانت از رنج و عنا فارغ كنم‌

گفت آن هم جاى ليلاى من است‌

منزل آن سرو بالاى من است‌

مى‌گشايم گفت ز آن دست دگر

گفت ليلى را در آن باشد مقر

درهمى آن گه به آن فصاد داد

گفت اينك مزدت اى استاد راد

دارد اندر هر رگم ليلى مقام‌

هر بن مويم بود او را كنام‌[١]

من چه گويم رگ چه و پى چيست آن‌

سر چه و جان چيست مجنون كيست آن‌

من خود اى فصاد مجنون نيستم‌

هرچه هستم من نيم ليليستم‌

از تن من رگ چو بگشايى ز تيغ‌

تيغ تو بر ليلى آيد بى‌دريغ‌

گو تن من خسته و رنجور باد

چشم بد از روى ليلى دور باد

گو بسوز از تاب و تن اى جان من‌

تب مبادا بر تن جانان من‌

گر من و صد هم چو من گردد هلاك‌

چون كه ليلى را بقا باشد چه باك‌

من اگر مردم از اين ضيق النفس‌

گو سر ليلى سلامت باش و بس‌

ساختم من جان خود قربان او

جان صد مجنون فداى جان او