عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٢٢٧ - عنايت الهى در حكايت مادر موسى
وجدان، فطرت و قدرت عنايت فرموده، خداوندى كه از عنايت هيچ نعمت مادى و معنوى نسبت به شما دريغ نداشته؛ چرا او را نمىيابيد؟ چرا او را نمىشناسيد؟
چرا نسبت به او در مقام معرفت در نمىآييد؟ چرا به دنبال انبيا و امامان : كه فرستادگان او هستند نمىرويد؟ چرا و چرا و چرا؟! وجود مقدس او به دشمنانش لطف دارد، چه رسد به كسى كه بر اثر نجات از ضلالت و منور شدن به نور هدايت دوست، عاشق او گردد.
عنايت الهى در حكايت مادر موسى
به حقيقتى كه به صورت شعر در زير مىآيد دقت كنيد تا بيش از پيش به لطف و مهر و عنايت و عشق خداى خود واقف گرديد، شايد جرقهاى در قلب شما بزند و به آتش حب آن جناب، شعله ور شويد و به سوى او به حركت آييد:
|
مادر موسى چو موسى را به نيل |
در فكند از گفته رب جليل |
|
|
خود ز ساحل كرد با حسرت نگاه |
گفت كاى فرزند خرد بىگناه |
|
|
گر فراموشت كند لطف خداى |
چون رهى زين كشتى بىناخداى |
|
|
گر نيارد ايزد پاكت به ياد |
آب خاكت را دهد ناگه به باد |
|
\*\*\*
|
وحى آمد كاين چه فكر باطل است |
رهرو ما اينك اندر منزل است |
|
|
پرده شك را بينداز از ميان |
تا ببينى سود كردى يا زيان |
|
|
ما گرفتيم آنچه را انداختى |
دست حق را ديدى و نشناختى |
|
|
در تو تنها عشق و مهر مادرى است |
شيوه ما عدل و بنده پرورى است |
|
|
نيست بازى كار حق خود را مباز |
آنچه برديم از تو باز آريم باز |
|
|
سطح آب ازگاهوارش خوشتر است |
دايهاش سيلاب و موجشمادر است |
|