عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ١٢١ - ذكر حقيقى

قضا را چشم آن همسايه ناگاه‌

به هنگام حديث افتاد بر ماه‌

چه آهنگر به رخسارش نظر كرد

طمع بر حسن آن رشك قمر كرد

به جانش آتش شهوت برافروخت‌

كه اين آتش هزاران خانمان سوخت‌

دلش در دام زلف آن گل اندام‌

مسخر شد چو مرغ خسته در دام‌

شده شيرى شكار آهوى چشم‌

معاذ الله ز دست شهوت و خشم‌

بسا دل كز نگاهى رفته از دست‌

سپرلطف حق است از تير اين شست‌

نگاه ديده جان‌ها داده بر باد

ز جور ديده دل‌ها گشته ناشاد

غرض مرغ خرد صيد هوس گشت‌

عجب عنقاى جان صيد مگس گشت‌

دلش شد پاى بند آن پرى چهر

تعالى الله چه زنجيرى بود مهر

بداد از كف همه دين و دلش را

كه سوزد برق شهوت حاصلش را

چه حاجات زن غمديده بشنيد

به پاسخ با نويد و وجد و اميد

بگفت اى جان اگر كامم برآرى‌

تو را بخشم هر آن حاجت كه دارى‌

بگفتا شرمى اى منعم خدا را

بگفت ايزد ببخشد جرم ما را

بگفت از شرع و آيين ياد كن ياد

بگفت اين دل به وصلت شاد كن شاد

بگفت از راه شيطان باز شو باز

بگفت اى نازنين كم ناز شو ناز

بگفتا پند قرآن گوش كن گوش‌

بگفت از جام غفران نوش كن نوش‌

بگفت از آب چشمانم بينديش‌

بگفت آتش مزن بر اين دل ريش‌

بگفت آهنگرا آهندلى چند

بترس از آتش قهر خداوند

صفا كن دامن پاكم به يزدان‌

گناه آلوده شهوت مگردان‌

جوانمردا جوانمردى كن امروز

بكش نفس آتش عصيان ميفروز

جوابش داد كى ماه گل اندام‌

گنه را توبه عذر آمد سرانجام‌

به آب توبه چشم اى يار مهوش‌

نشاند شعله صد دوزخ آتش‌