عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٧١ - حضور قلب

و براى برنامه‌هاى ديگر وقت قرار مى‌دهد، براى عبادت نيز وقت قرار دهد كه در آن وقت فارغ از امور ديگر باشد، تا حضور قلب كه مغز و لب عبادت است براى او ميسور باشد، ولى اگر نماز را با تكلف به جا آورد و قيام به عبوديت معبود را از امور زائده بداند، البته آن را تا آخر وقت به تأخير مى‌اندازد و در وقت اتيان آن نيز به واسطه آن‌كه كارهاى مهمى را به نظر و گمان خود مزاحم با آن مى‌بيند با سر و دست شكسته اتيان مى‌كند، البته چنين عبادتى نورانيت ندارد و بلكه مورد خشم الهى است و چنين شخصى مستخف به نماز و متهاون در آن امر است.

عن أبى جعفر ٧ قال: لا تتهاون بصلاتك فإن النبى ٦ قال عند موته ليس منى من استخف بصلاته ليس منى من شرب مسكرا لا يرد على الحوض لا والله‌[١].

امام باقر ٧ به زراره فرموده است: در امر نماز سستى مكن؛ زيرا رسول خدا ٦ وقت مرگ فرمود: كسى كه نماز را سبك بشمارد از من نيست، كسى كه مسكرى بياشامد از من نيست و به خدا بر من در كنار حوض وارد نمى‌شود.

قال أبو الحسن الأول ٧: لما حضر أبى الوفاة قال لى: يا بنى لا ينال شفاعتنا من استخف بالصلاة[٢].

امام كاظم ٧ فرمود: پدرم به هنگام وفات گفت: اى پسرم! سبك شمارنده نماز به شفاعت ما نمى‌رسد.

[١] -الكافى: ٣/ ٢٦٩، باب من حافظ على صلاته، حديث ٧؛ وسائل الشيعة: ٤/ ٢٣، باب ٦، حديث ٤٤١٣.

[٢] -الكافى: ٣/ ٢٧٠، باب من حافظ على صلاته، حديث ١٥؛ بحار الأنوار: ٤٧/ ٧، باب ١، حديث ٢٣.