عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٤٠٠ - نعمت باران

قرار مى‌گرفت زندگى حيوان و نبات و انسان محال مى‌شد چه در ميان ميليون‌ها ستاره تنها و تنها خورشيد ما است كه براى ايجاد حيات مناسب مى‌باشد!!

[و جعلنا سراجا وهاجا][١].

و چراغى روشن و حرارت‌زا پديد آورديم.

نعمت باران‌

آن‌گاه به نعمت با عظمت باران اشاره كرده مى‌گويد: و از آب افشارها (ابرها و بادها) آبى سخت ريزان فرو فرستاديم.

[و أنزلنا من المعصرات ماء ثجاجا][٢].

و از ابرهاى متراكم و باران‌زا آبى ريزان نازل كرديم.

عصر به معنى فشردن است؛ مثل كسى كه جامه‌اى را مى‌فشارد و از آن آب مى‌ريزد به اين مناسبت ابرها را معصرات ناميد و لفظ ثج به معناى پى در پى و به شدت ريختن است.

بعد از آن‌كه مسكن و سقف و همسر و وسيله آسايش چون شب و وسيله معاش چون روز و نور را برايمان فراهم فرمود، با نزول باران خوراكمان را آماده مى‌سازد، از ابرها آبى سخت ريزان فرو فرستاديم، نياز جانداران به آب پيش‌تر و بيش‌تر از همه چيز است؛ ولى باران علاوه بر تأمين آب آشاميدنى، موجب تهيه ديگر خوراك است از قبيل؛ آنچه در دو آيه بعد مى‌آيد:

آنچه از زمين مى‌رويد يا تنه دارد يا ندارد و آنچه تنه ندارد يا دانه‌اش قابل‌

[١] -نبأ( ٧٨): ١٣.

[٢] -نبأ( ٧٨): ١٤.