عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٣٠٣ - دو گونه تنفس

سينه تبعيت كند و در نتيجه متسع مى‌شوند فشار داخل جنبى به تدريج كه ريه‌ها از هوا پر مى‌شوند كم‌تر منفى مى‌گردد.

ناحيه دومى كه در آن تغييرات فشار حادث مى‌شود، مجارى هوايى و حبابچه‌هاى ريه‌ها هستند. اين فشار موسوم به فشار داخل ريوى است، هنگامى كه هيچ‌گونه جريان هوا به داخل ريه يا بالعكس وجود ندارد، فشار در حبابچه‌ها برابر با فشار جو است.

در هنگام عمل دم، فشار داخل ريه در نتيجه اتساع ريه‌ها به تبعيت از بزرگ شدن حجم قفسه سينه از فشار جو كم‌تر مى‌شود و هوا آن قدر به درون ريه‌ها جريان مى‌يابد تا فشار داخل ريه مجددا با فشار جو برابر گردد، به تدريج كه حجم قفسه سينه بر اثر انقباض عضلات دمى، كاهش مى‌يابد و ريه‌هاى ارتجاعى روى هم مى‌خوابند، فشار داخل ريه از فشار جو بيش‌تر مى‌شود و هوا آن‌قدر به خارج جريان مى‌يابد تا فشار داخل ريه مجددا با فشار جو برابر گردد و در اين‌جا دوره تنفسى تكميل مى‌شود.

عاملى كه در پر كردن ريه‌ها از هوا اهميت زيادى دارد، كشش سطحى است. هر دو سطح مرطوب به علت كشش سطحى به طور محكم به يك ديگر مى‌چسبند، كشش سطحى سبب مى‌شود كه دو لايه جنب (لايه‌اى كه ريه را مى‌پوشاند و لايه‌اى كه قفسه سينه را مفروش مى‌كند) هنگام بزرگ شدن قفسه سينه از يك ديگر جدا نشوند و بنابراين ريه‌ها را وادار به اتساع مى‌كند؛ يعنى ريه‌ها بايد از حركات قفسه سينه پيروى كنند.

كشش سطحى هم‌چنين در سطوح مرطوب داخلى ريه‌ها اعمال مى‌شود و در نتيجه اين سطوح تمايل پيدا مى‌كنند كه به يكديگر چسبيده و اتساع حبابچه‌ها را محدود كنند.