عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٢٢٣ - عظمت و بزرگى انسان

به مثابه پوست بيضه است و بعد حيوانى او به مثابه سپيده و بعد روحانى و عقل او به مثابه زرده و چنان‌كه مرغ از بيضه به خودى خود بيرون نمى‌تواند آمد، سيمرغ انسانى نيز از بيضه بشريت، بى‌راهنمايى انبيا و اوليا، بيرون نتواند آمد و اين سرى بزرگ است.

نظر هر بيضه صفت كه هنوز از قشر هستى خود خلاصى نيافته اين حقيقت را درك نمى‌كند و چون به نظر بيضگى نگرد، مرغان آشيانه هويت را هرگز نخواهند ديد كه: أوليائى تحت قبائى لا يعرفهم غيرى.

گرفتار قشر از ايشان، جز پوست بيضه نبيند.

از عارف بزرگى پرسيدند: در حق فلان عارف چه مى‌گويى؟ گفت: هركس او را ببيند، هدايت مى‌شود و متصل به سعادت مى‌گردد. گفت: چه گونه است كه ابوجهل، پيامبر ٦ را ديد و متصل به سعادت نشد و از شقاوت نجات نيافت؟! آن عارف آگاه گفت: ابوجهل، رسول الله ٦ را نديد بلكه محمد يتيم عبدالله را مى‌ديد، اگر رسول الله ٦ را مى‌ديد بدون شك از شقاوت مى‌رهيد و به سعادت مى‌رسيد»[١].

[و تراهم ينظرون إليك و هم لا يبصرون‌][٢].

و آنان را مى‌بينى كه به سوى تو مى‌نگرند در حالى كه نمى‌بينند.

از مرغ، بيضه بسيار زايد؛ اما از صد هزار بيضه يكى را دولت قبول و تسليم افتد تا از او مرغى به وجود آيد.

[١] -تفسير روح البيان: ٣/ ٣٧٨.

[٢] -اعراف( ٧): ١٩٨.

[٣] -بابا افضل كاشانى.