عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٣٨٥ - نعمت مقاومت بدن در برابر ميكروبها

و جز تعداد كمى از آنها آن هم به ندرت، زنده وارد روده‌ها نخواهند شد.

ميكروب‌هايى كه داخل دهليز پر پيچ و خم سوراخ‌هاى بينى شوند، به واسطه رطوبت چسبنده‌اى كه در جدار بينى است، مانند مگس كه پايش به كاغذ مگس‌گير مى‌چسبد به دام مى‌افتند.

با اين كه جدار بينى تحريك مى‌گردد و آنها با عطسه يا بر اثر بروز زكام بيرون ريخته مى‌شوند و اگر فرضا به مجراى تنفس برسند در رطوبت مخاطى آن گير افتاده با تكان سرفه به خارج پرتاب مى‌گردند و يا تارهاى ذره بينى كه در مجراى تنفس قرار دارند و دائما در ارتعاش و لرزش‌اند، آن رطوبت لزج آلوده به ميكروب را به حلق مى‌رسانند و از آن‌جا در لوله هاضمه سرازير و دفع مى‌گردند.

اگر ميكروبى از ميان ساييدگى پوست رد شده وارد بدن گردد، شايد فكر كنند خطراتى به وجود خواهد آورد، اما اين طور نخواهد شد.

فرضا ميخ آلوده به ميكروب به پاى ما فرو رود، هر ميكروبى كه داخل نسج بدن شود، پس از بيست دقيقه، دو نيم مى‌گردد و به دنبال آن هر نيمى به دو قسمت تقسيم مى‌شود، اگر به همين ترتيب پيش رود و به دنبال آن هر نيمى به دو قسمت تبديل شود در ظرف هفت ساعت تعداد زاده‌هاى ميكروب به يك ميليون و روز بعد به ميلياردها خواهد رسيد.

در اين حال وجود ما تحت استيلاى آنها غوطه ور در ميكروب مى‌شود؛ اما خوش‌بختانه پيش از بروز خطر، يك نيروى دفاعى به كمك مى‌رسد و محل فرورفتگى ميخ ورم مى‌كند، در آن محل ميكروب‌ها پخش مى‌شوند و مبارزه و پيكار ميكروب‌ها با سلول‌هاى بدن شروع مى‌شود و از سلول‌ها، مواد شيميايى ترشح و در موضع پخش مى‌گردد تا به رگ‌هاى مويى خون مى‌رسد و به مجرد رسيدن، رگ‌ها منبسط و جدار آنها بازتر مى‌شود و خونابه يا ماده پلاسما مخلوط با