عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٣١٢ - قرآن و مسئله شكر
اين فقير پريشان و عذرخواه پيشگاه جانان در مقام توبه به حضرت دوست گفتهام:
|
به فريادم برس من رفتم از دست |
گنه پشت مرا اى دوست بشكست |
|
|
متاب از من تو روى رحمتت را |
مخواهاين بندهات را بيش از اين پست |
|
|
به كام من شراب از عشق خود ريز |
كه گردم تا ابد از گرمىاش مست |
|
|
دل هركس به كويت گشت مايل |
زقيد عالم و از بند خود رست |
|
|
جهان بىتو بود زندان رندان |
خوشا عبدى كه در كوى تو بنشست |
|
|
چه خوش باشد بريدن از دو عالم |
از آن خوشتر دلى كو با تو پيوست |
|
|
هر آن باشد جدا از رحمت تو |
بود بيچاره و زار و تهى دست |
|
|
اميد قلب مسكين مقصد من |
مرا از عشق خود بنماى سرمست |
|
قرآن و مسئله شكر
قرآن مجيد به مسئله شكر در آيات با عظمتش اشاره مىكند و در مسائل گوناگونى به چهره شكر تصريح مىنمايد.
در قسمتى از آيات، وجوب شكر را گوشزد مىنمايد و اين كه دارنده نعمت بايد از دهنده نعمت تشكر كند، البته اسلام، شكر نعمت را به گفتن الحمد لله نمىداند، الحمد لله لفظ شكر است، بلكه مهمترين مرحله شكر، عملى است و آن نعمت را در همان راهى كه حضرت حق معين فرموده مصرف كردن است.
در پارهاى از آيات به اين معنى اشاره مىكند كه يكى از خواستههاى مهم انبيا و اوليا اين بوده كه خداوند به آنان توفيق شكر عنايت كند.
در برخى از آيات به اين حقيقت اشاره شده كه شكر سود بسيارى براى شاكر دارد و باعث رضايت حق از عبد و ازدياد نعمت است.