عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ١٨٧ - ضلالت

در هر صورت به فرموده امام صادق ٧ در جمله دوم روايت، طاعت حق علامت هدايت است و كسى كه آلوده به گناه است، از حبل الله هدايت جداست و اصل و ريشه هدايت هم ذكر است، ذكر به آن صورتى كه در طول نوشتار معنا شد.

ضلالت‌

تخلف از دستورهاى حق كه در قرآن مجيد و سخنان انبيا و ائمه : منعكس است، علامت گمراهى و ضلالت است.

ضلالت و گمراهى ناشى از غفلت انسان از حق و عاقبت زندگى و از نتيجه گناهان و معاصى است.

ضلالت و گمراهى معلول غرور و كبر و خودبينى و خودخواهى و برترى جويى انسان نسبت به عباد حق است.

انسان وقتى تمام ميل و خواسته خود را به جانب دنيا برگرداند و ميدان زندگى را به دست هواى نفس بدهد و راه جولان غرائز و اميال و شهوات را باز بگذارد، به ضلالت و گمراهى دچار شده و به تاريكى گناه فرو مى‌رود.