عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ١٢٩ - عبادت عارفانه

در اين حال است كه انسان شب و روز، هفته و ماه، سال و روزگار نمى‌شناسد، آنچه براى او مهم است، اين است كه ظرف عمر گرچه يك لحظه از آن باشد، از رضاى محبوب و انس با حضرت او پر شود.

در اين حال است كه مى‌فهمد، ذكر براى عبادت به منزله روح است و اين ذكر است كه خلوص در عمل آورده و بدون ذكر عبادت فاقد ارزش است.

در اين حال است كه عبادت فقط به شوق حبيب از انسان سرزده و مكلف از عبادت جز اداى شكر و جلب رضاى محبوب نظرى ندارد و تنها اين‌گونه عبادت است كه از والاترين ارزش برخوردار است و در مسير اين نوع عبادت است كه تمام استعدادهاى الهى نهفته در كارگاه وجود انسان شكوفا مى‌گردد.

عبادت عارفانه‌

راستى عبادت اگر بر پايه عشق عبد به مولا صورت بگيرد، عبادت است و از اين‌گونه بندگى است كه تمام درهاى خير دنيا و آخرت به روى انسان باز مى‌شود و تمام درهاى شر در دنيا به روى انسان بسته مى‌گردد.

شهيد مطهرى در اين زمينه مى‌گويد:

تلقى افراد از عبادت يكسان نيست و متفاوت است، از نظر برخى افراد عبادت نوعى معامله و معاوضه كار و مزد است، كار فروشى و مزد بگيرى است. همان‌طور كه يك كارگر، روزانه نيروى كار خود را براى يك كارفرما مصرف مى‌كند و مزد مى‌گيرد، عابد نيز براى خدا زحمت مى‌كشد و خم و راست مى‌شود و طبعا مزدى طلب مى‌كند كه البته آن مزد در جهان ديگر به او داده مى‌شود.

و همان‌طور كه فائده كار براى كارگر در مزدى كه از كارفرما مى‌گيرد، خلاصه مى‌شود و اگر مزدى در كار نباشد، نيرويش به هدر رفته است، فائده عبادت عابد