اسرار الصلوة (فارسى) - الملكي التبريزي، الميرزا جواد؛ مترجم رضا رجب زاده - الصفحة ٦٤ - در بيان اينكه توبه به منزله طهارت باطن انسان است

ساختن چشمه زلال محبت است.

مى‌گويم يعنى خواص اگر بخاطر درك نقيصه گناه به توبه روى آورند صفاء مراقبتى كه براى مقربان است به تيرگى مى‌گرايد.

او مى‌گويد: و توبه را پايانى نيست مگر آنجا كه به توبه از هر آنچه كه پائين‌تر از حق تعالى است منتهى شود، و پس از آن پى بردن به نقصان همين توبه آخرين و توبه از رؤيت همين نقصان.

مى‌گويم يعنى توبه اهل قرب توبه از هر چيزى است كه آنها را از حق بازداشته و به خود مشغول سازد حتى مشاهده اين مطلب كه آنها از اشتغال به غير خدا توبه نموده‌اند خود نياز به توبه ديگرى دارد و لذت وصال آنگاه كامل شود كه غير خدا فراموش گردد و از همين فراموشى از غير نيز غافل باشد.

و براى مقربين نيز درجاتى است كه بعضى فوق بعضى ديگر است و اين گفته شبيه مطلبى است كه امام صادق ٧ در كتاب «مصباح- الشريعة» در مقام توبه خواص بيان فرمود كه «توبه خواص توبه از اشتغال به غير خدا است» و ممكن است اين گفته، با توبه اولياء در كلام امام ٧ مطابق باشد.

و اگر بعضى از اسرارى را كه در اين سخنان بود دريافتى پس بدانكه احدى نيست كه نياز به توبه نداشته باشد حتى انبياء و شاهد ما بر اين گفته اختلافى است كه در احوال آنان است و همين وجود اختلاف دليل بر اين امر است كه براى آنها احوالات مختلفى است كه بعضى فوق بعضى ديگر است و رجوع و بازگشت از مرتبه پائين‌تر به مرتبه بالاتر توبه مى‌باشد و ديدى كه در مصباح الشريعة امام ٧ توبه انبياء را