اسرار الصلوة (فارسى) - الملكي التبريزي، الميرزا جواد؛ مترجم رضا رجب زاده - الصفحة ٥٠ - (باب دوم)«در فضيلت مسواك زدن و فوائد و كيفيت و اوقات آن»

قوام بدن و حيات انسان و طول عمرش كه وسيله دست يابى درجات عاليه است بدان بستگى دارد، ايمانش افزون مى‌شود و باز اگر بيشتر تأمل كند مى‌يابد كه حسن و قبح اعمال به زيادى و كمى آن نيست بلكه بسته به لطف و دقت و ريزه‌كارى عمل است و اگر خواستى به اين حقيقت دست يابى به اطرافيان سلطان بنگر و ببين كه يك نفر سپاهى كه وظيفه‌اش جنگ و قتال است كارى كه چه بسا منجر به قتل و هلاكت او مى‌شود اجرتش مبلغ خيلى كمى است درحالى‌كه وزير كه به تدبير امور جامعه مى‌پردازد و از حيث فعاليت‌هاى بدنى كارش با آن سپاهى قابل قياس نيست به اندازه ده هزار سپاهى مزد مى‌گيرد، بنابراين آنچه در خدمت، مورد نظر است لطف و ريزه‌كارى عمل است نه كثرت و شدت كار، و لذا بعيد نيست كه مراقبت بنده نسبت به مولايش در پاكيزه ساختن دندانها و دهانش هنگام نماز سبب ازدياد ثواب نماز به هفتاد برابر آن گردد و اين لطف و مرحمت در قبال آن مراقبتى باشد كه بنده راضى نشده كه در هنگام مناجات با پروردگار و حضور در محضر او عضوى از اعضائش آن‌هم راه سخن گفتن با او به اثر چيزى از اين دنياى مبغوض آلوده باشد، و اين مراقبت خود نكته دقيقى است كه استحقاق هر ثواب و پاداش فراوانى دارد، و آن استبعاد جز ثمره همان نظر اول و حماقت نيست و حمد از آن خدا است.