اسرار الصلوة (فارسى) - الملكي التبريزي، الميرزا جواد؛ مترجم رضا رجب زاده - الصفحة ٤٤٥ - در بيان انطباق نماز با كيفيت معراج پيامبر

انعام نمودم پس نام مرا بر زبان آور و الهام شد كه بگو:

بسم اللّه و باللّه و لا اله الّا اللّه و الاسماء الحسنى كلّها للّه تعالى.

سپس وحى شد كه اى محمد بر خود و اهل بيت خود درود فرست رسول خدا فرمود: صل اللّه علىّ و على اهل بيتى، سپس به دو طرف خود نگريست صفوفى از ملائكه و مرسلين را ديد گفته شد اى محمد بر آنها سلام نما پيامبر فرمود:

السّلام عليكم و رحمة اللّه و بركاته.

پس وحى شد كه سلامت و تحيت و رحمت و بركات از آن تو و ذريه تو است.

مى‌گويم براى عاقل در اطمينان باين حقيقت كه تشريع نماز براى امرى بس بزرگ كه همان حقيقت معراج مؤمن و مطابقت نما با احوالات قيامت بلكه مطابقت آن با احوال مبدأ باشد، همين اخبار كفايت مى‌كند چنانكه قرآن مى‌گويد: كَما بَدَأَكُمْ تَعُودُونَ. همان گونه كه آغازتان كرديم شما را بازگردانيم.

و هرگاه بنده اين حقيقت را دانست مى‌بايست كه آنچه كه در توان دارد در تعظيم و بزرگداشت نماز بكار گيرد و در تكميل آن آستين‌ها را بالا زند، و در اين راه به خدا پناه برد و به عجز و قصور و تقصير و اضطرارش به عنايت حق تعالى متوسل شود، چرا كه او بر آنچه كه بخواهد از فضل و عدل با بنده عمل كند، پس اگر صدق و اخلاص از بنده طلب كند، محجوب و نمازش به او برگردانيده مى‌شود و اگر نسبت به او با عطوفت و مهربانى رفتار كند و با فضل و رحمتش با او معامله كند عملش گرچه ناقص هم باشد پذيرفته و ثوابى عظيم نصيب او خواهد شد،