اسرار الصلوة (فارسى) - الملكي التبريزي، الميرزا جواد؛ مترجم رضا رجب زاده - الصفحة ٤٠٩ - غير المغضوب عليهم و لا الضالين

هست، و هر چه در حمد است در بسم اللّه هست و آنچه كه در بسم اللّه است در باء بسم اللّه هست، و آنچه كه در باء هست در نقطه باء هست، و من نقطه زير باء بسم‌اللّه‌ام.

و نيز روايت شده كه به «باء» وجود ظهور يافت، و با نقطه آن عابد از معبود جدا گشت.

مى‌گويم مقام عبوديت مطلقه، همان مقام ولايت است، زيرا اين مقام همان مرتبه فقر مطلق كه پس از آن مقام الوهيت است مى‌باشد.

چنانكه از رسول خدا روايت شده كه فرمود: الفقر فخرى. و شايد مقصود گوينده اين سخن هم كه گفته است هرگاه مرتبه فقر به پايان رسيد پس از آن مرتبه خدائى آغاز خواهد گشت، همين معنا باشد، زيرا فاء دلالت بر تعقيب، و امرى از پى امر ديگر آمدن مى‌كند، بلكه مى‌توان آن فرمايش امام صادق ٧ را در مصباح الشريعة كه مى‌فرمايد: عبوديت جوهره‌اى است كه كنه آن ربوبيت است به همين معنا دانست. و همه اين‌ها از شئون آن مطلبى است كه در گذشته بيان داشتيم كه از بعضى اخبار چنين بر مى‌آيد كه خداوند متعال در قبال ساير عوالم، براى حروف هم عالمى بيافريد: الف اشاره به مقام الوهيت، و باء اشاره به مرتبه مخلوق اول، و نقطه اشاره به جهت انيت و ماهيت او است.

و در عيون، از امام صادق ٧ و آن حضرت از امير المؤمنين ٧ روايت نموده كه فرمود از رسول خدا شنيدم كه مى‌گفت خداوند عز و جل فرموده است كه فاتحة الكتاب را بين خود و بنده‌ام تقسيم نمودم نصف آن از آن من، و نصف ديگر آن از آن بنده من است، پس‌