اسرار الصلوة (فارسى) - الملكي التبريزي، الميرزا جواد؛ مترجم رضا رجب زاده - الصفحة ٩٦ - در بيان اينكه توبه به منزله طهارت باطن انسان است

مرا نيكو ساختى و چهره‌ام را زيبا نمودى كاش مى‌دانستم عاقبت كارم چه خواهد شد آيا مرا در آتش خواهى افكند تا مرا بسوزاند و يا در جوار خود مرا جاى خواهى داد، بارالها تو بسيار بمن نيكى نمودى و نعمتهاى بسيارى بمن عنايت كردى كاش مى‌دانستم سر انجام من چه خواهد شد، آيا به بهشت دعوت مى‌شوم و يا به آتش رانده خواهم شد، بارالها گناهانم از آسمان‌ها و زمين و از كرسى واسع تو و از عرش عظيم تو بزرگتر است، كاش مى‌دانستم آيا گناهان مرا مى‌آمرزى، يا اينكه مرا بواسطه آنها در قيامت رسوا و مفتضح خواهى ساخت پيوسته اين سخنان بر لب داشت در حالى كه خاك بر سر خود مى‌پاشيد، درندگان گرد او را گرفته بودند و پرندگان بر سرش سايه داشتند و از گريه او گريه مى‌كردند رسول خدا نزديك شد، و دو دستش را از گردنش باز نمود و خاك‌ها را از سر و روى او پاك كرد و فرمود بشارت باد تورا كه تو از آزادشدگان از آتش هستى سپس رو باصحاب خود نموده و فرمود گناهان خود را همچون بهلول تدارك كنيد، سپس آياتى را كه نازل شده بود تلاوت فرمود و او را به بهشت بشارت داد.

خاتمه. بدانكه آنچه از اخبار ما فهميده مى‌شود اينست كه با طهارت بودن در جميع اوقات مستحب است بخصوص براى طالبان علم، و اگر امر چنين باشد ديگر وجهى براى احتياط در وضوئى كه براى تحصيل طهارت قبل از وقت نماز گرفته مى‌شود نخواهد بود گرچه غرض او از اين طهارت اين باشد كه با اين طهارت پس از رسيدن وقت نماز بخواند، زيرا آنچه كه او را به گرفتن وضو واداشته امرى است كه از نظر شرع راجح و پسنديده است، گرچه آنچه كه داعى او بر اين امر