اسرار الصلوة (فارسى) - الملكي التبريزي، الميرزا جواد؛ مترجم رضا رجب زاده - الصفحة ٤٨٥ - در بيان مراتب عمل

پروردگار خود انجام داديم، و اگر نيك بنگرى خواهى ديد كه ما خود را به مسخره گرفته‌ايم. و همه اين‌ها بخاطر جهل و غرور ما است و اينكه من و امثال من از افراد جاهل اگر ساعتى از خوف خدا بگريد و يك‌دهم مثقال اشك از چشمش جارى شود حالتى در خود مى‌بيند كه گويا حق شكر خدا را بر خود، ادا نموده، و بلكه زيادتر هم شده است و اگر احياء و شب‌زنده‌دارى يك شب هم باين اضافه شود آن‌چنان با ناز و كرشمه حركت مى‌كند كه گويا چيزى هم از خدا طلبكار هست جز اثرات غرور و جهل چيز ديگرى نيست، و مى‌بايست كه حال اين بزرگوار را با آن عبادتها و زهد، و چهل سال گريه‌اش با حال خود مقايسه كنى، و ببينى كه با همه اين‌ها باز آن حضرت مى‌فرمايد: كه اگر مرا به عذاب همه خلايق معذب گردانى و طبقات جهنم را از من پر نمائى، اين در مقابل عقوبتى كه مستحق آن هستم اندك خواهد بود.

منزه است خدائى كه آفريننده نور است و حمد و ثناء از آن پروردگار است، آن‌هم حمد و ثنائى كه سزاوار كرم وجه او و عز جلال او در آفرينش اين انوار تابناك است، او كه به آفرينش اين‌ها و به معرفت و ولايت آنها بر ما منت نهاد و درود خدا بر آنان باد درودى كه شايسته كرم وجه او، و نور جمال و فيض جود و كمال او است.

و از او مى‌خواهيم كه برحمت خود و به شفاعت اينان از ما در گذرد، و وزر وبال جهل و غرور را از ما دور گرداند و بواسطه اينان ما را به اذن خود از تاريكى‌ها بسوى نور خارج گرداند، و به صراط مستقيم هدايتمان كند و حمد و ثنا از آن اللّه پروردگار عالميان است.

و سزاوار است كه انسان براى نماز شب كه بپامى‌خيزد در تلطيف‌