اسرار الصلوة (فارسى) - الملكي التبريزي، الميرزا جواد؛ مترجم رضا رجب زاده - الصفحة ٤٨٤ - در بيان مراتب عمل

مى‌آورم تا براى امثال ما مايه عبرتى باشد، روايت شده كه آن حضرت بين هر دو ركعت نماز دو سجده شكر بجاى مى‌آورد و در سجده مى‌فرمود:

بارالها به عزت و جلال و عظمتت سوگند كه اگر از آن روز كه فطرت مرا در اولين روز دهر پديد آوردى به عبادت تو مى‌پرداختم و تا خدائى تو بر جاست به پرستش تو ادامه مى‌دادم و حمد و سپاس تو مى‌گفتم باز خود را از اداء شكر پنهانى يك نعمت از نعمتهاى تو ناتوان مى‌ديدم، و اگر تمام معادن آهن اين دنيا را با دندانهايم مى‌خراشيدم، و تمام اراضى را با پلك چشم شخم مى‌زدم، و از ترس تو به اندازه درياهاى آسمان‌ها و زمين خون مى‌گريستم، همه اين‌ها اندكى بود از حق بزرگى كه تو بر من دارى، بارالها اگر پس از همه اين‌ها تو مرا بعذاب همه خلايق معذب كنى، و جسم مرا آن‌قدر بزرگ گردانى كه تمام طبقات جهنم را پر كند بگونه‌اى كه در آتش معذبى غير من، و آتش‌گيره‌اى سواى جسم من نباشد، اين موافق با عدل تو، و اندكى از عقوبتى است كه من سزاوار آن هستم.

برادر من اندكى در اين حال و در اين دعا تأمل نما و ببين كه پس از سوگند به عزت و جلال ذات اقدس حق، شكر و سپاس خدا را چه اندازه مى‌بيند، و چگونه خود را مستحق عقوبت او مى‌داند، و كسى كه چنين سخنانى بر زبان آورد حال او در حضور مولايش چگونه خواهد بود، و اگر آن حضرت با آن طهارت و پاكى، و با آن عبادت و زهد و با آن معرفت و بخشش نسبت به مولاى خود و تقرب و نزديكى او به خداوند اين زبان حالش باشد، پس حال ما با اين همه وزر و وبال و گناه و معصيت چه خواهد بود و واى بر حال ما و آه و افسوس بر آنچه كه ما نسبت به‌