اسرار الصلوة (فارسى) - الملكي التبريزي، الميرزا جواد؛ مترجم رضا رجب زاده - الصفحة ٤٥٩ - فضيلت نماز شب و آداب آن

بوقت نماز بيدار كند بخوابى تا اينكه خود عادت كنى. و خلاصه كلام اينكه خواب مانع دست يابى به اين فضيلت عظمى شود خوارى و ذلتى است كه مثلش در اين دنيا نيست.

و كسانى كه خواب را بر نماز شب ترجيح مى‌دهند چند دسته هستند، دسته‌اى از آنها كسانى هستند كه اول شب را به شب‌نشينى و بيهودگى به نيمه مى‌رسانند، و به غيبت مؤمنين و آنچه كه از آن نهى شده وقت خود را تلف مى‌كنند، و معده خود را تا به حلقوم از خوردنى‌ها پر مى‌كنند، و سپس در بستر نرم، و مكان راحتى بخواب مى‌روند. و چنين خوابيده‌اى مسلما براى نماز شب بيدار نخواهد شد.

چرا كه او از ابتداى شب اسباب خواب را فراهم مى‌كرد، بلكه مى‌توان گفت كه او به قصد بيدار شدن، به خواب نرفته تا بيدار شود، زيرا پرخورى سبب بخار معده و سستى مى‌شود و آن‌هم موجب خواب زياد است، و بيدار بودن اول شب از اسباب خواب آخر شب مى‌باشد، هم چنين معصيت در اول شب از اسباب خواب در آخر شب است و همين‌طور بستر نرم و راحت موجب زيادى خواب، و سنگينى آن مى‌شود و چنين كسى اگر بيدار نشدن را بهانه كند عذرش مردود خواهد بود. و مثل چنين كسى، مثل كسى است كه دوائى كه موجب زايل شدن عقل است در وقت نماز بياشامد، و سپس عذر بياورد كه در وقت نماز بهوش نبوده است.

بلى گاه مى‌شود كه انسان خود را براى بيدار شدن مهيا مى‌كند و از آنچه كه باعث غلبه خواب مى‌شود كه در بالا بدان اشاره شد پرهيز مى‌كند و به آنچه كه در اخبار براى بيدار شدن رسيده متوسل‌