اسرار الصلوة (فارسى) - الملكي التبريزي، الميرزا جواد؛ مترجم رضا رجب زاده - الصفحة ٤٣٠ - در بيان معناى سجده

توجه داشت و سجده را با اين نيت انجام داد، بواسطه رد و بازگردان فرع كه خودش باشد به آن اصل كه ذات بارى‌تعالى است دلش نرم و عقلش از كدورتها پاك مى‌شود، و چون چنين شد عنايات ربانى او را فرا مى‌گيرد، زيرا عنايت او به مواضع ذلت و مراكز اضطرار از همه زودتر مى‌رسد، و كدامين ذلت، از مقام فناء ذلتش بيشتر، و كدامين اضطرار از اضطرار عبوديت شديدتر است، و چون رسوم عبوديت و بندگى را به فناء از خويش به پايان برد، بحول و قوه الهى سر از سجده بر مى‌دارد و تكبير مى‌گويد و با گفتن استغفر اللّه ربى و اتوب إليه. از خدا مى‌خواهد كه گناهانش را بيامرزد و از تقصيرات و قصورات او در حال ارتفاع در گذرد كه اين مسئله‌اى است كه هم علما و هم عملا مشكل است زيرا كه موافق با هواى نفس است، پس از آن دوباره به سجده مى‌رود، و با گفتن سبحان ربى الاعلى و بحمده. فناء از خويش را به فناء از جميع آثار آن كامل مى‌گرداند و با اين عمل به اقصى مقامات عبوديت و بندگى و مقام شهود و بقاء ابدى دست مى‌يابد، پس سر از سجده بر مى‌دارد و براى ركعت دوم بپامى‌خيزد و پس از قرائت حمد و سوره قنوت را بجاى مى‌آورد و مى‌بايست آن را هر چه مى‌تواند طولانى سازد و از دعاهائى كه براى قنوت رسيده، و يا دعاهاى ديگرى كه در غير آن وارد شده هر كدام را كه در رقت قلب مؤثرتر ديد اختيار نمايد و شرايط دعا را در حد امكان در اين حال مراعات كند و بداند كه كسى كه قنوتش طولانى شود و شرايط دعا را مراعات كند بهره خود را از همه سعادتها گرفته است، چرا كه دعا از وسيع‌ترين ابواب رحمت پروردگار، و در قبال راههاى خير ديگر، خود مستقلا راهى بسوى جميع سعادات است، و