اسرار الصلوة (فارسى) - الملكي التبريزي، الميرزا جواد؛ مترجم رضا رجب زاده - الصفحة ٤٢٦ - در بيان معناى سجده

انسان بغير التفات نداشته باشد هيچ حول و قوه‌اى براى آنها نبيند، و حضور قلبى كه مناسب با سجده است به اينست كه نمازگزار از همه چيز فانى و در محضر خداى متعال حضور يابد، و اين عين همان مطلبى است كه ما بيان داشتيم و مطلب آخر اينكه روى گردانيدن از همه چيز ببدن در هيئت ظاهرى سجده، و توارى و روى گردانيدن دل از هر چه كه غير خدا است، جز به آنچه كه ما گفتيم ممكن نيست.

مطلب ديگر اينكه در روايت اخير، خداوند به بندگانى كه دوستدار اخلاص هم باشند وعده پاداش داده است، تا چه رسد بمخلصين، لذا تو اگر اهل اخلاص نيستى پس لا اقل از اينكه در دوستى اخلاص و مخلصين سستى كنى بر حذر باش، كه در اين صورت از كرامت تدبير امورت از ناحيه حضرت حق، محروم خواهى بود، و در نماز در زمره كسانى خواهى بود كه خود را به مسخره گرفته‌اند، و به زيانكاران ملحق خواهى شد.

و بدانكه سجود از افضل اعمال بدنى است، و از امام صادق ٧ روايت شده كه فرمود نور را در دو چيز يافتم، در گريه و سجده، و روايت شده كه نزديكترين حالات بنده به خدا، حالت سجده است، بخصوص اگر انسان گرسنه، و گريان باشد. و براى سجده فضيلتهاى بسيارى بيان شده است از جمله آمده است كه جمعى از رسول خدا ٦ خواستند كه از طرف خداوند بهشت را براى آنها تضمين كند، حضرت فرمود باين شرط كه مرا بطول سجده يارى كنيد آنان پذيرفتند حضرت هم بهشت را براى آنها ضمانت فرمود. و روايت شده كه بحضرت صادق ٧ گفته شد چرا خداوند متعال حضرت إبراهيم را خليل خود گردانيد،