اسرار الصلوة (فارسى) - الملكي التبريزي، الميرزا جواد؛ مترجم رضا رجب زاده - الصفحة ٣٧٥ - قوله تعالى الحمد لله

وظيفه موجودى كه از هر جهت مورد تربيت و پرورش قرار گرفته نسبت به رب مطلق و تنها مربى و پرورش‌دهنده او از هر جهت، جز اخلاص صادق در جميع حدود عبوديت چيز ديگرى نيست. چنانكه در گذشته در باب اخلاص از امام صادق ٧ بيان داشتيم.

مى‌گويم لازمه چنين توحيدى، يكى اينست كه انسان در عالم هستى غير از خدا ضررزننده و نفع رساننده بلكه مؤثرى نبيند، و عمل بر چنين عقيده‌اى، آن‌هم در اين عالم كه دار غرور، و از هر سو سبب‌ها انسان را فرا گرفته و چنين پنداشته مى‌شود كه تأثير آن اسباب سبب پيدايش امور زندگى است، امرى است بس دشوار كه دستيابى بآن جز بمعرفتى كامل و كشف عوالم غيب، و غلبه سر، براى كسى ميسر نيست، و شايد بتوان گفت مراد از استقامتى كه در اين آيه از سوره هود بيان شده و خداوند مى‌فرمايد: فَاسْتَقِمْ كَما أُمِرْتَ‌ و استوار و پاى بر جاى باش چنانكه امر شده‌اى.

و رسول خدا فرمود: سوره هود مرا پير نمود كه گفته شده فرمايش رسول خدا ٦ بخاطر اين آيه بود عمل به همين معنا باشد كه بيان داشتيم.

و بدانكه تصور ربوبيت حضرت حق تعالى نسبت بجميع اين عوالم پس از تشريح جزء جزء آن چنان است كه عقل را حيران مى‌سازد، بعنوان مثال اگر انسان نسبت اين عالم محسوس را با عوالم جبروت تعقل كند چه خواهد ديد زيرا كه عوالم جبروت يا لا اقل بعضى از آن، عوالمى غير متناهى است و نسبت متناهى با غير متناهى معلوم است كه چگونه است و باز اگر انسان در همين عالم محسوس كه ما فرض نموده‌ايم‌